Et maintenant, que vais je faire?

Zo dramatisch is het nu ook weer niet gesteld, gelukkig. Het is mijn job maar die verdwenen is, en dan nog wel omdat ik er zelf voor gekozen heb. Maar het blijft uiteraard wel vreemd, zo voor het eerst in vijf jaar nergens heen moeten 's ochtends, en geen duidelijk antwoord hebben op de vraag "en, wat doe jij in het leven?" 

Oh gewoon, een beetje chillen, meneer.

Ik kan mijn paspoort weer even opbergen, want tot mijn eigen verbazing werd ik in de afgelopen jaren zo iemand die z'n paspoortnummer van buiten kent, en een mening krijgt over welke vliegtuigmaatschappijen het lekkerste eten en de leukste filmpjes hebben. Ik zag prachtige plekken, en ook hele harde plekken, en het vaakst een combinatie van de twee. Ik leerde geweldige mensen kennen, ver van huis, en hier in Brussel, fijne collega's waarvan er enkele fijne vrienden werden. Ik vloekte al eens, maar heb overuren en weekends in Bangui, Njdamena or Port-au-Prince niet al te veel geteld, omdat ik zo veel chance had met die job. Ik ben er verschrikkelijk content mee geweest, en ik ben even content nu dat het gedaan is.

Dus ik kus mijn twee pollekes dat ik een paar maanden respijt krijg in het zoeken naar een nieuwe job. Tijd om vrijwilligerswerk te doen en wat nieuwe organisaties te leren kennen, tijd om met vrienden en familie rond te hangen, tijd om te lezen, om te koken, om te sporten en om allerlei plannen te maken waarvan de helft er ongetwijfeld toch bij gaat inschieten. 

Et maintenant, qui vais-je faire? Flinker bloggen, om te beginnen! 

Kapucijnaap blinkt van trots

En geen klein beetje. Want terwijl het bloggebeuren hier al maandenlang ligt te zieltogen, startte mijn zus de meeste briljante blog die ik in tijden heb gezien. Over het leven zoals het is bij de meestal-iets-minder-opgewekte helft van de familie. Over die geweldige puk die ik mijn nichtje mag noemen, en wat dat kind zoal teweeg heeft gebracht het afgelopen jaar. 

Dat die blog geweldig is, daarvan vallen wij ten huize Kapucijnaap eigenlijk niet zo heel erg uit de lucht. Het zinnetje "ge moet 'ns een boek uitbrengen" wordt al jarenlang geopperd in het ouderlijke huis, steevast onthaald op wat stevig met de ogen rollen door het artistieke talent in kwestie.

Op een paar maanden tijd verzamelde zusterlief een schare trouwe fans, inclusief de illustere Mme ZsaZsa, de vrouwen achter The Gentlemom, Mama-expert en iemand die het de moeite vond om haar te nomineren voor de Weekend Knack blog Awards. Ik ben dus in goed gezelschap als ik zeg dat u dringend eens een kijkje moet gaan nemen bij Le coeur à marée basse. Laat u overigens vooral niet tegenhouden door het mama-blog gehalte van bovenstaande links, ik ben er vrij zeker van dat ook wie niét into mama-blogs is (of niet verwant aan de tekenares, for that matter) graag zal blijven plakken.

Bent u evenzeer van uw sokken geblazen, laat dan vooral niet na om ook te stemmen voor de Weekend blog awards, en de Belgian Mom blog awards. Merci!

(c) Le coeur à marée basse

Namaste!

Nepal, dus. Zes weken werden er tien, en na wat vakantie op Brussels bodem ga ik er nog een stuk of zes bij doen, daar in Kathmandu. Omdat het waar is wat ze zeggen, dat Nepal het soort land is waar je komt voor 2 weken en blijft plakken voor 6 maanden. Ik bracht vooral veel tijd door op kantoor (stel u er vooral niets al te avontuurlijk bij voor, bij die job van mij daar), maar ook dan is het makkelijk om te vallen voor de charmes van Kathmandu, de chille vibe, en al die vriendelijke mensen die zo hard aan het werk zijn om hun land weer op te bouwen. En die het zo hard verdienen dat de toeristen en masse terugkomen. 

Ik vulde mijn weekends zonder enige moeite, met sightseeing, met yogalessen (voorspelbaar!), bezoekjes aan de farmer's market, iced soya lattes drinken en struinen door tweedehandsboekenwinkels. Een soortement van vijfsterren-bestemming voor humanitaire hulpverleners zeg maar. Mocht u dus nog eens goesting hebben in een verre reis, ik zou Nepal echt niet warmer kunnen aanbevelen.

Intussen diende ik ook mijn ontslag in bij de fancy schmancy internationale job en dus ga ik mij die laatste maand in Nepal uitleven als vrijwilliger bij Circus Kathmandu. Het gratuite YOLO-gemekker zal ik u besparen, maar ik ben wel heel content en als ik in november terugkom gaat er nogal geblogd worden, met die herwonnen zee van tijd. Tot binnekort!

Kapucijnaap gooit het even over een andere boeg

Het ligt hier al tijden plat, dus groot nieuws is het alvast niet meer, maar uw kapucijnaap neemt een blogpauze! Er wordt nog steeds duchtig genaaid, gefietst, gerecykleerd, ge-citytript, vegan lekkers gekookt en dergelijke meer, maar de goesting om na de werkdag nog eens achter de computer te gaan zitten schoot er wat bij in. 2015 is niet mijn blogjaar.

En het gaat er niet beter op worden, want zaterdag gaat het richting Nepal voor het werk, voor minimum zes weken, maar misschien ook een pak langer dan dat. En ik gok dat mijn hoofd dus nog wat langer niet naar bloggen gaat staan (of ook niet, misschien ben ik hier sneller weer terug dan gedacht!)

Merci om hier mee te lezen en ongetwijfeld tot ziens - in tussentijd blijf ik alvast lustig jullie blogs meevolgen; die bezoekersaantallen uit Nepal gaan de pan uitswingen.

Tot gauw!

Het wachtmuziekje

Dàt muziekje ja, liefst iets met een panfluit, want uw opgewekte medewerker is even in gesprek. Ik lees projectvoorstellen in plaats van te bloggen en doe aan huizenjacht in plaats van te naaien. Maar verder gaat het mij goed, en zorgde mijn zus om het leed van het wachten te verzachten voor een prachtig apen-assortiment. De Berlijn-aap zag u deze zomer al passeren, en de aandachtige kijker spotte de voorbije weken misschien ook al de lees-aap hier aan de linkerzijde (oh en check hoe zeer ik met mijn tijd mee ben en over social media buttons beschik tegenwoordig!). Met het oog op de dag dat ik écht eens al mijn Londen- en Brusseltips bij elkaar hark voor u, zijn er nu ook de Atomium aap en de Mary Poppins aap. Een soort van visueel wachtmuziekje, goed? 

kleine lettertjes: mocht u ook zo van deze apen houden als ik - er zit véél tekentalent en -tijd in, en het is niet de bedoeling dat ze een eigen leven gaan leiden buiten de veilige virtuele muren van huize Kapucijnaap. Graag een mailtje dus (check die social media button!) mocht u de apen op één of andere manier graag hergebruiken.

wij zijn zo bij u terug

Naar goede gewoonte vergat ik het "On a break" bordje hier uit te hangen. Volstaat momenteel te zeggen dat er een fietsbroek te pas kwam aan de zomervakantie dit jaar en er dus geen enkele flatterende foto voor handen is.

De Kapucijnapen peddelden van Praag naar Berlijn de afgelopen 2 weken. In Oost-Duitsland vooral in het gezelschap van Duitse gepensioneerden, maar dat is geen erg want cycling makes you awesome.

Bron prentje

Opgewekte Kapucijnaap is bij deze weer open for business; bedankt dat u er nog bent!

Ik was er even niet.

Dat zat zo. In januari was er uitwaaien aan zee, gevolgd door regen in Brussel, sneeuw in Brussel, sneeuw in Osnabrück, sneeuw in Londen en regen in Brussel. Ik wilde dat graag delen, maar intussen waren er nog de overblijfselen van 2012 die de revue passeerden. En was er werk. Véél werk. Tof werk. Zo veel en zo'n tof werk dat ik mij in februari opeens tien dagen lang in het buitenland bevond. Voor het werk. In Turkmenistan. 

Turk-me-ni-stan. Ook vijf dagen na terugkomst kan ik nog niet zo goed geloven dat ik daar was. En hoe hard tien dagen Turkmenistan botst met de dartele wereld der Vlaamsche naaiblogs. Mijn hoofd is er dus nog niet helemaal bij, maar lijf en leden zijn weer in Brussel, klaar om u een heel klein beetje Turkmenistan te tonen.

Ik zag voornamelijk Ashgabat, alwaar de voorliefde voor marmer en goud groot is. Zo groot dat de vertrouwde Soviet-appartementsblokken zowaar klein en gezellig leken. Er waren bergen (en net daar achter Iran) en stoffenwinkels en tapijten. 

Ik gebruikte mijn 10 woorden Russisch om de juiste mashroetka naar Tolkuchka bazaar te zoeken; om vervolgens te moeten vaststellen dat er beton gestort is op "the largest open air market in Central Asia", beton en plastieken palmbomen. Dat er nog altijd kamelen verkocht worden, en schapen die vervolgens in busjes en kofferbakken worden gelaten, en geweldige naaimachines; maar vooral ook heel veel goedkope made in China brol. Ik kocht er een meter stof die ik vervolgens onder geen beding mocht betalen. Padarok. Kado. 

Ik at liters linzensoep, massa's noten en gedroogd fruit en heerlijke aubergine-salades, maar moest ook het plantaardige eetpatroon tijdelijk afzweren en at op uitnodiging van de collega's soep met schaap en chicken shashlik; met een glas kamelenmelk erbij. De vleesetende veganist, het is weer eens wat anders. En daarnaast vond ik ook de lente, tussen de grijze dagen door. Heerlijk warme lentedagen, waardoor ik zowaar met lichtroze blos terug naar België keerde. Alwaar het sneeuwtapijt mij toelachte. 

          

Op het vliegtuig naar Istanbul kreeg ik overigens Tante Hilde in de handen geduwd. En gezien haar kinders al 2 jaar niet meer op reis zijn geweest, trakteerde ik de familie dan maar op een enkeltje Ashgabat, dolle pret verzekerd. 

Optelsom editie 2012

Haaaa, gelogen dus, mijn excuses. Toch nog even over 2012. Net als vorig jaar maakte ik namelijk nog even het optelsommetje van mijn garderobe voor het voorbije jaar. Immer ongestreken stel ik u dus voor, de buit van 2012:

Mits wat handig over elkaar schuiven past de garderobe van 2012 netjes op één foto. Hoera. U ziet, met de klok mee, vanaf rechts boven: Kuyichi jeans uit Berlijn, het mosterd-rokje, nog een Kuyichi jeans uit Berlijn; het Spullenhulp/MmeZsazsa-rokje, bollenvestje met strik van op een tweedehandsmarktje in Vilnius (jeuj, Litouwse hipsters), blauwe Monkee Genes, oranje vestje uit Berlijnse tweedehandswinkel en heerlijk artisanaal bedrukt organic American Apparel t-shirt van Les Tontons Racleurs, gekocht op een Brussels marktje. A Bruxelles il ne pleut jamais, mais qu'est-ce qu'il drache. 't Zal wel zijn. (Mocht u zich overigens afvragen waarom ik zoveel broeken koop: broeken gaan belachelijk snel kapot hier ten huize Kapucijnaap. Na enkele maanden zit er gegarandeerd een gat aan één of beide binnenzijden van mijn bovenbeen. Elegant, jawel. Meestal wordt het euvel enkele maanden verholpen met wat flockfolie of gewoon een lapje stof, maar uiteindelijk belanden vooral jeansbroeken veel te snel op de overschot-stoffen-hoop. Niet gebouwd voor broeken, die Kapucijnaap van u.) 

Acht nieuwe aanwinsten dus in 2012, al blijk ik ook flink te hebben opgeruimd want een snelle telling leerde dat het totaal aantal kledingstukken dit jaar rond de 125 zit. Als ik aan dit tempo kleren blijf wegdoen loop ik tegen 2024 in m'n blootje rond. Hell yes. Of nee, niet de bedoeling dus. Geen ik-ga-geen-kleren-kopen voornemens dus hier. Ik koop niet bijster veel kleren. Meer nog, ik doe niet liever dan merken of personen die moeite doen op ethisch/ecologisch vlak een duwtje in de rug te geven. Meer van hetzelfde dus voor het komende jaar, dat moet ook al eens kunnen.

Santé

Op uw gezondheid, en dat 2013 een fijn jaar mag worden!

De bedenking dat de wens van een "vrolijk" 2013 een beetje onnozel is, kwam er iets te laat. Maar ik wens u dus een jaar waarin u fijne dingen mag doen met mensen die u graag ziet. Een jaar met momenten om in te kaderen; een jaar met gezelligheid in huis maar ook met goesting om buiten die vier veilige muren te komen. Een jaar om nieuwe plaatsen en mensen te ontdekken; en andere te herontdekken. Een jaar waarin u al uw voornemens mag waarmaken; of net niet, maar dan wel zonder schuldgevoel. Een jaar van minder spullen en meer tijd om plezier te maken. 

In de spirit van het nieuwe jaar zag ik inspirerende voornemens allerhande passeren, en ook hier dus geen beter moment om er enkele op te noemen. Niks indrukwekkends, en al helemaal niets om over te stressen - zelfgemaakte voornemens mogen immers ook zelf doorstreept worden, nietwaar? Ik ga alvast niet minder eten en niet meer tijd maken voor mezelf, want eerlijk waar, ik ben content met de tijd voor mezelf die ik heb. En met de gigantische hoeveelheden op mijn bord. Zie, contentement, het begint allemaal bij uzelf! Wat ga ik dan wel doen?

- om te beginnen en ter ere van u, lieve lezer, ga ik dat hier blog-gewijs iets minder amateuristisch aanpakken. Eindelijk werk maken van de Brussel/Londen/Berlijn-kaartjes die ik u al zo lang beloof; onoverzichtelijke stukjes opkuisen; meer foto's nemen bij daglicht (voor de winter blijf ik wel m'n joker inzetten wat dat betreft); al die links waar ik van hou eindelijk eens oplijsten en meer van dat moois. 't Is goed geweest met al dat aanmodderen, een klein extra effort'ke zal geen pijn doen. ('t is de moment om uw verzoeknummers mee te delen). 

- een rijbewijs!! Ja ja, ik hoor u tot hier grinniken, want het is het derde jaar op rij dat deze erop staat, maar dit keer zal het voor echt zijn, want mijn voorlopig rijbewijs vervalt in november. En ik kan eigenlijk best al wel met de auto rijden, getuige een reeks weekendtripjes waarin we, na Sluis, ook naar Aken (leuk!), Breda (superleuk!), Eindhoven (mmm, niet zo'n aanrader) en Hasselt (Limburgs!) karden. Op het oefenprogramma voor 2013: la Wallonie! Derde keer, goeie keer, het zal geen loze slogan zijn, zeg ik u!

- meer zien van Brussel - ZO VEEL MEER. Het probleem met Brussel is dat ik intussen een heel aantal leuke wijken ken. En daar altijd terug naartoe ga. En dus weinig nieuws meer ontdek. Ik steek dus The 500 hidden Secret of Brussels (heel leuk boek, ook voor wie Brussel al redelijk goed kent) op zak en ga op pad. In ditzelfde thema wordt 2013 ook het jaar om een ideetje dat zich al maanden in mijn hersenpan heeft genesteld ten uitvoer te brengen - volgende keer meer hierover! 

Verder wordt 2013 ook het jaar waarin ik eindelijk beslis of ik iets Artsen Zonder Grenzen-achtigs ga doen (of ook niet), het jaar waarin we uitzoeken waar we heen willen wanneer het huurcontract van ons heerlijke Brusselse appartementje afloopt (of ook niet), het jaar waarin zowat iedereen rond ons gaat trouwen of kinders op de wereld zet, het jaar waarin we eindelijk nog eens teruggaan naar mijn geliefde Erasmus-thuishaven Edinburgh en -het kan niet al positief zijn- het jaar waarin de vliegtuig-ban naar alle waarschijnlijkheid zal verbroken worden omwille van het werk.  Ik heb er goesting in alvast, en ik hoop van u hetzelfde!

Wat is dat toch tegenwoordig...

... met die Franse snor? Maak u bekend, nobele onbekende snorliefhebber!

die kerstboom van ons...

...is alvast niet de allerlelijkste van heel Brussel, want daar zorgde het stadsbestuur met behulp van een zekere energieleverancier zelf voor. Waarvoor dank. Maar met de allerschoonste van Gent gaan we toch liever de competitie niet aan. De Kapucijnapen zijn niet zo'n kerstversierders. En kunnen het tafereel ook niet verder opsmukken met zo'n stel belachelijk schone kinders. Dju toch. Maar omdat u het zo lief vroeg, fietsheld van mijn hart, dan toch een kerstbomenpost.

Als lid van het decoratie-team voor het kantoor-kerstfeestje knutselde ik met enkele collega's de Makedo kartonnen kerstboom in elkaar. Lachen en vloeken tegelijk, maar al bij al zag het ding er eigenlijk wel schoon uit. 's Avonds gefotografeerd bij een collega thuis met de post-it kerstwensen van de kantoorgenoten er nog opgekleefd zou u dat misschien niet zeggen, maar 't is echt waar. Een aanrader qua knutselproject voor jong en oud; maar wel wat oppassen met dat Stanley-mes.

Ten huize Kapucijnaap appreciëren we elke vierkante meter die we ter onzer beschikking hebben en dus liet ik de kerstboom met plezier elders achter. Met de slingers (viltrestjes -Pinterest ahoi- die naarstig geknipt werden tijdens het huisarrest en bijbehorende dokters- en radiologiebezoeken, geen betere manier om vreemde blikken in de wachtzaal te verzamelen. En toch niks vragen eh. C'est une guirlande pour Noël, monsieur.) improviseerde ik gisteren dan toch nog een klein versieringske voor hier in huis. Hopla. U mag de kerstverlichting van de Zavelwijk er op de achtergrond zelf bijdenken. Hallo Kerstmis. Een plaatje nog erbij misschien. En 'n goei warme deken voor Justina Maria Louisa, in dat koude huis. 

Ik vermoed schone kerstversieringen in deze Fabriek, en ook elders in Gent en gooi de kerstbal dus die richting uit. Maar voel u verder ook gerust aangesproken als u uw pracht van een boom wilt tonen. 

Huisarrest

Met enige vertraging meld ik u met vreugde dat ik een speekmedaille op mijn jas mag plakken, en wel van de allersympathiekste With love - by Eva. (en als u haar nog niet kent, serieus ga daar eens kijken en sta wat versteld van wat een 17-jarige zoal uit de naaimachinemouw schudt). Verder speel ik een klein beetje vals en verwijs u alvast door naar de 9 nutteloze feitjes die ik hier al eens rondstrooide. Die gelden namelijk nog steeds, al is de Nutella met boter inmiddels van het menu geschrapt, samen met de lindy hop. Wat mij wel bij de twee aanvullende feitjes brengt.

10. Na de, nochtans niet onaangename, lindy hop lessen werd er door de man des huizes besloten dat er toch maar overgeschakeld moest worden op een hobby waarvoor een gevoel voor ritme geen absolute vereiste is. En zo lieten wij ons oog dit jaar op de circusles voor volwassenen vallen. U kon hier de eerste blauwe plekken al bewonderen. En circus is de heerlijkste hobby in tijden, al zijn de blauwe plekken een constante geworden. Maar die nemen we er graag bij, want zeg nu zelf, wanneer bent u voor het laatst zo hard opgegaan in een spelletje tikkertje dat u in volle geweld tegen uw medespelers aanknalde? Elke donderdag tegenwoordig, wat een feest. Nu nog iemand zoeken die een circusbroek voor mij wil maken.

11. In datzelfde thema mag u ook even grinniken bij de gedachte dat ik voorbije donderdag met iets te veel enthousiasme een aanloopje nam, met behulp van de trampoline over een opgebouwd obstakel sprong en vervolgens in alle elegantie vergat om de daaropvolgende koprol uit te voeren en gewoon recht naar beneden dook. Keihard op mijn bakkes, jawel. En daar mag u ook echt mee lachen, want ik moet met enige schaamte toegeven dat ik zelf altijd belachelijk hard moet lachen met mensen die op onelegante wijze onderuit gaan (zolang niemand zich echt pijn doet natuurlijk). Donderdagavond was het een beetje van lachen en wenen tegelijk, en hoewel ik het achteraf allemaal nog wel ok vond, schreef de dokter mij prompt 4 dagen huisarrest voor.

En wat doet ne mens met huisarrest zoal? Hier en daar wat voorbereidingen treffen voor het kerstfeestje-van-het-werk blijkbaar. 

Met restjes vilt...

En met 50 tassen en een porseleinstift...

Dolle pret, u ziet het wel. Ik kweekte ook prompt een voorliefde voor collega's met korte voornamen. Danku voor de eer, Eva. En of ze zin heeft om 11 weetjes te delen, dat weet ik nog niet zo, maar bij deze raad ik u met plezier de heerlijke Brussels (foto)blog Confetti tussen je tenen aan. 11 foto's misschien voor komende week?

de chauffage

Ik heb de afgelopen maanden een soortement van beroepsmisvorming gekweekt. Hobby-misvorming om precies te zijn, en wel als het op geboortekaartjes aankomt. Uiteraard denk ik bij het openen van de envelop in eerste instantie over hoe leuk het is dat x of y een nakomeling op de wereld heeft gezet en dat het wel een schoon kind zal zijn. Maar meteen daarna scan ik het kaartje op kleur, lettertype en figuurtjes. Kan ik de kleur ergens in de stoffencollectie vinden, zijn de details niet te ingewikkeld? Want, ah ja, welk kado'tje gaan we maken voor de nieuwbakken wereldbewoner? Onlangs passeerden er een slab en borduurring geïnspireerd op het geboortekaartje, tegenwoordig ben ik weer even into vlaggenlijnen. En zo kwam er eentje voor Giel:

stof: gerecycleerd, flockfolie van Vermiljoen

En ook eentje voor Ferre en eentje voor Emiel.

stof: gerecycleerd, flockfolie van Vermiljoen

Om de achterzijde wat op te leuken ging ik overigens tekeer met een perforator en wat restjes flockfolie. U zal mij op mijn woord moeten geloven dat dat een sympathiek confetti effect gaf, want de vlaggen zijn intussen ingepakt en ik vergat een foto te nemen. Mijn excuses.

U ziet dus dat dat handig is, zo'n nieuwe chauffage. Geplaatst in de voorlopig warmste week van het jaar. We hopen van harte dat het ding pas vanaf november echt getest zal moeten worden. En in tussentijd vinden we dat dus echt handig, die nieuwe chauffage.

#wijvenweek: inhaaldag

Ik las de hele week leuke dingen, hier en hier en dacht de hele week "ik wil ook wel"; maar er was rijles en heel veel drukte op het werk en ik moest ook scones gaan eten, met ijsthee. En dus is wijvenweek eigenlijk gedaan, maar doe ik toch nog een heel klein beetje mee. Want geen beter moment van het jaar om u warm te maken voor één van mijn favoriete ecologische gebruiksvoorwerpen: de Mooncup!

foto: Mooncup

Ja, ik voel u tot hier al een beetje huiveren, en als u niks wilt horen over de wijvenzaak aller wijvenzaken, maandstonden, dan is het nu wel echt de moment om weg te klikken.

U bent er nog? Des te beter, maar zeg niet dat u niet gewaarschuwd was. De Mooncup dus. Kwalificeert moeiteloos als het meest bizarre geschenk dat 'k ooit gekregen heb, maar 2,5 jaar terug kreeg ik dus zo'n plastic ding in een katoenen zakje van zusterlief. Veel uitleg hoort door verder ook niet echt bij; maar voor 't geval u zo'n ding al eens vastnam in de biowinkel maar toch niet goed wist wat of hoe: zet u over uw vooroordelen en loop naar de kassa! Nooit meer tampons of maandverband, dat is a. heel goed voor uw portemonnee b. zalig handig c. ongelooflijk goed voor het milieu. Ik moet u niet zeggen wat er in de zee drijft aan "sanitaire producten". Er hangen ook wat zweverige hippie argumenten aan over meer in contact zijn met uw eigen lichaam en dergelijke, maar dat interesseert mijn down-to-earth zelve voor geen meter eerlijk gezegd. Om nog maar te zwijgen van mensen die zich geroepen voelen om "kunst" te maken met het verzamelde menstruatiebloed. Dat is gewoon goor. Maar voor de rest zeg ik u dus met de hand op het hart: de mooncup (of divacup of Keeper of welk merk dan ook), dat is uw meest praktische vriend.

En dan doen we nog even in sneltreinvaart van al die sympathieke wijventhema's:

* beautyqueen in het diepst van mijn gedachten: niet dus - douchen, lenzen indoen, haar kammen. Mijn moeder en zus hebben een gezamenlijk trauma over het feit dat ik enkel met kerstmis of andere dergelijke hoogmissen wat mascara bovenhaal. Jammer, maar helaas, het interesseert mij voor geen meter. Ik ben ook zo iemand die pas in de namiddag opmerkt dat er al de hele dag tandpasta op mijn kleren hangt, of nog een overschotje ontbijt. Ik knip al jaren mijn haar zelf want ik hou niet van kappers. En ik moet af en toe mijn haren kammen met 'n vork 's morgens, omdat 'k de enige kam van het huis op het werk heb laten liggen na een middag-jog sessie. De harensnaaier, jawel, de coupe de plumeau is dan ook navenant. 

*guilty pleasures: ik heb alle afleveringen van de Gilmore Girls gezien en ik blijf altijd plakken op interieurprogramma's. Notting Hill kwam uit toen ik dertien was, ik zag de film 3 keer in de cinema en daarna nog ontelbare keren thuis - als ie op TV is blijf ik er nog altijd bij hangen, en ik kan hele scenes uit het hoofd opzeggen. That's not yoghurt, it's mayonaise.

*een mening: ik heb er te veel en laat ze naar alle waarschijnlijkheid ook te veel horen. Milieu, internationale politiek, overconsumptie, armoede, migratie - thema's te over waarin ik mij eens goed kwaad kan maken. Grootste frustratie van het moment: de "Eurobubble"; de vierkante kilometer Brussel waar ik interessant werk doe met fijne, intelligente en hardwerkende collega's. Waar goed werk gebeurt, maar waar ik mij meer en meer bewust wordt van het feit dat zij die het goed hebben het altijd beter zullen krijgen, en zij die het minder goed hebben nooit een eerlijke kans krijgen om op dezelfde plek te komen. De Europese Unie en de VN als ultieme desillusie voor de goedmenende pol en soc-student. En dat ik daar zeer slechtgezind van word.

*dromendag: ik denk dat ik dit hier al eens postte. En zo is het nog steeds: ik bekijk dagelijks vacatures waarmee 'k wat terreinervaring wat kan gaan opdoen in het buitenland; ik wil met het openbaar vervoer door Oost-Europa, de Caucasus en Centraal-Azië naar China, en dan met de Transsiberische Express weer naar huis; ik wil een tijdje in Rusland vrijwilligerswerk doen en de taal bijschaven, ik wil een Belgische franchise van FoodCycle beginnen; ik wil op termijn een bescheiden huisje en tuintje met meneer Kapucijnaap en een kat en misschien ook een klein Kapucijnaapje, of twee; ik wil het liefst het soort job waarbij ik elk jaar 3 maanden in een leuke stad als Londen, Amsterdam of Berlijn kan gaan wonen; ik wil meer tijd om met mijn eigen stad bezig te zijn en na te denken over buurtprojectjes; ik wil op termijn een job waarvoor ik niet minimum 8 uur per dag aan de computer gekluisterd zit; ik wil Spaans leren; ik wil, ik wil altijd veel te veel. Maar eigenlijk, eigenlijk ben ik ook heel chill en relaxt en er is dus geen haast, en er zal ook geen spijt zijn als het lijstje niet helemaal afgewerkt wordt.

*zelfcensuur: ik zou u 'n foto van onze badkamer kunnen meegeven, maar 'k heb 'm gisteren na minstens een maand van opstapelende smerigheid toch maar eens gekuist. Maar u kan er zich ongetwijfeld iets onappetijtelijks bij voorstellen en u zal niet ver van de waarheid zitten.

*het multitaskende superwijf: dat kunnen we kort houden; ik kan schakelen, met de flauwe mopjes lachen van de rij-instructeur en fietsers en bussen ontwijken. En ook een beetje inwendig sterven van de stress. Allemaal tegelijk. Op het Meiserplein. Meer moet dat niet zijn denk ik. 

zonder jas

Of misschien toch geen volledige blog-slaapmodus. Ik had immers nog wat liggen dat 'k graag wilde tonen - geen schoon eigen creatie maar wel een Vossenplein-chanceke. Ziet eens hier:

U bent misschien niet quite so excited, maar ik ben een Disneyfan en was bijgevolg maar al te content om deze beauty toevallig te spotten. Het beste detail zit 'm in de achterzijde - de wicked stepsisters!

Dat, en het feit dat het doosje tjokvol naaigaren zit. Hell yes.

Ik pimpte onlangs ook nog wat keukengerief. U moet weten dat ongeveer onze hele uitzet bestaat uit tweedehandsgerief, soms van de winkel, maar vooral uit kelders en kasten van ouders en grootouders. Dat is gemakkelijk en ecologisch verantwoord en goedkoop, maar soms ook wel, euhm... lelijk (sorry, moeder):

Maar tegenwoordig kijk ik op kleuriger keukengerief - biaislint losmaken, tweedehands stofje over de eenden, nieuw biaislint aan stikken en hopla:

Oh en dat autorijden, dat valt precies wel mee overigens. U had voorwaar keihard gelijk, Kelly (V.H.) - de eerste twee lessen ging ik ongeveer honderd keer dood (waarom heeft er niemand gezegd dat rijlessen helemaal niet op verlaten parkeerplaatsen plaatsvinden, maar wel gewoon meteen hup, het Brusselse spitsuur in?); maar les drie en vier gingen opeens onwaarschijnlijk vlot en ik voelde mij al een heel klein beetje de koning van Brussel. Volgende week hoort u mij ongetwijfeld iets vertellen over te vroeg victorie kraaien, maar dat zien we dan wel weer.

En verder, verder deed ik vandaag de hele dag van zonder jas. Vanaf half elf 's ochtends, in de zon op de fiets, kletterend over de kasseien van de Marollen met een grijns van oor tot oor. Omdat de zon scheen en omdat ik heerlijk Londens bezoek mocht afhalen aan het Zuidstation; bezoek dat werd meegenomen voor Marokkaanse pannenkoek, voor 'n beetje Vossenplein en veel sightseeing, en voor frietjes en een zalig warm terraske op het Sint Goriks plein. Half elf tot zes uur 's avonds, allemaal zonder jas. Ik zeg het u, de lente komt eraan. 

winterslaap

Zullen we het er gewoon op houden dat ik een klein blog-winterslaapje heb gehouden?

Omdat het koud was en de creatief-factor na de kerstkado'tjes steil naar beneden ging. Omdat ik vele avonden  al vroeg met een boek onder de warme dekens kroop. Wat doet ne mens als het 8 graden is in de living, nietwaar.

Wat die acht graden betreft is er trouwens beterschap op komst, zodat u verder niet hoeft te vrezen dat 'k daar nog veel over ga mekkeren. In een vlaag van praktisch denken stuurde meneer Kapucijnaap immers een mailtje naar de huisbaas (wiens telefoonnummer we al zowat een jaar kwijt zijn). Dat we helemaal gek zijn op "ons" appartement, maar dat het er toch wel érrug koud wordt. En of daar misschien in iets aan gedaan kon worden. Vijf dagen later stonden huisbaas + chauffagist in onze living en werd de zaak beklonken: dinsdag 6 maart, op het gezegende uur van 7u 's ochtends, krijgen wij een nieuwe radiator. Zo simpel kan dat zijn. En komt u vooral niet af met de vraag waarom we de huisbaas niet eerder gecontacteerd hebben want een zinnig antwoord valt daar niet op te formuleren.

Soit, ik zat dus wel veel met de neus in de boeken - na het werk naar de bib race'n en dan thuiskomen met een stapel boeken waarvan je niet weet hoe je eraan gaat beginnen; dat zou ik dus ook een verblij-ding durven noemen. En als die boeken dan ook nog eens geweldig in de smaak vallen, dan zijn we al helemaal content - een zeer kleine selectie:
Ik viel helemaal voor de tekenstijl en fijne verhalen van de Canadese stripschrijver Guy Delisle. De Brusselse bib had Burma, Shenzhen en Pyongyang in aanbieding - drie pareltjes die niet alleen mooi zijn om naar te kijken, maar ook blijk geven van een geweldig observerings- en zelfrelativeringsvermogen. Me like.
Verder waagde ik me aan beider boekskens van  Stéphane Hessel - Indignez-vous en Engagez-vous; u weet wel, die waar de indignados de mosterd hebben gehaald. Ik was het niet met alles eens, maar wel met heel veel; om nog maar te zwijgen van mijn appreciatie voor iemand die op zo weinig bladzijden zoveel kan zeggen. Veel tijd hoeft u er niet voor te maken, en het zal de moeite lonen.
Maar het allermeest werd ik van mijn sokken geblazen door "Heerlijke nieuwe wereld"; niet van Aldous Huxley maar wel van Günter Wallraff. U hebt misschien in de Humo al eens een stuk Wallraff gelezen - 't is die mens die undercover in de minst benijdenswaardige rollen kruipt; als fabrieksarbeider bij een leverancier van Lidl, als migrant, als dakloze, als werknemer in een call center. Ik zou het boek geen eer aan doen door een verdere beschrijving te geven, maar kan het u enkel aanraden. Al is het lezen op eigen risico want de boosheid krijgt u er gratis bij.

Ik haalde ook nog wat klassiekers/hypes in huis, maar die vielen dan weer behoorlijk tegen; Connie Palmen (I.M., Logboek van een onbarmhartig jaar) en De eenzaamheid van de priemgetallen komen alvast niet in het lijstje van favoriete boeken van 2012. Maar misschien kent u wel nog een boek dat daar wel kans op maakt?

Ziezo, en nu ga ik weer even in blog-slaapstand, want hou u vast het is zover, uw kapucijnaap gaat leren autorijden. Zowat alle dagen na het werk en op zaterdag. Tot ik erbij neerval en hopelijk ook tot ik het kan. Gelieve in grote bogen om rijschool-auto's in het Brusselse te rijden, dat zal het beste zijn voor ons allemaal.Waarvoor dank.

een gelukkig nieuwjaar en een zondagse optelsom

Een gelukkig nieuwjaar wilde ik u nog eens wensen - met altijd leuke mensen in de buurt en veel tijd om al te doen wat uw hartje begeert. 

En het nieuwe jaar brengt mij ook bij de voornemens die er waren voor 2011. 't Zou te makkelijk zijn om nu gewoon een nieuw lijstje af te dreunen zonder ook eens om te kijken naar het vorige. Op creatief vlak moet ik zelf het lijstje nog eens bekijken, maar op groen vlak kan ik u wel alvast een overzichtje geven.

-minder verpakking: enige vooruitgang, maar het kan nog altijd beter...

-zelfgemaakte, eco/fairtrade en doe-pakjes: bijna check. Het merendeel van de kado's waren zelfgemaakt en ecologisch verantwoord, maar ik deelde ook een paar boeken uit...

-geen nieuwe boeken: maar 1 nieuw boek voor mezelf; gekocht met de boekenbon die ik kreeg van de lieve collega's bij het verlaten van mijn stageplaats; een naaiboek dan nog wel - Intemporels pour bébés, waarvan eerder al sprake. 

-geen vliegtuig: check! wel per trein naar Zuid-Frankrijk (en met de fiets de grens over naar Italië) en naar Berlijn en Kopenhagen, met een klein detour via Zweden. Wie zegt dat je zonder vliegen niet op vakantie kan?

-wisselen van de dagelijkse Leo voor een Fairtrade-snoepje: eeeeuhm... dit ging redelijk ok tot 'k van werk veranderde en de Fairtrade-repen plots veel minder makkelijk beschikbaar werden. Gevolg: een Chacha-fase en een Crunch-fase. Opnieuw proberen in 2012?

-rijbewijs halen: major fail! De theorie is binnen, de lessen moeten dringend worden vastgelegd... Nieuwe deadline: zomervakantie 2012.

-enkel tweedehands en fairtrade/eco kledij: bijna check! Een bikini van Hunkemöller gooide roet in het eten; maar verder vormde dit eigenlijk helemaal geen probleem. Speciaal voor u haalde ik de aankopen van 2011 eens uit de kast.

mmm misschien moet ik strijken maar bij de voornemens van 2012 zetten.

U ziet, met de klok mee: een oud-roze bloesje voor op het werk (Londense charity shop); een vestje voor op het werk (Annie Greenabelle), geruit rokje (2de hands, gekregen van meneer Kapucijnaap, die helaas wat optimistisch was over mijn maat - nog even in de kast dus...); een bruin bloemenbloesje (Think Twice); groen T-shirt met vogels (eco/fairtrade uit Berlijn), oranje bloesje (Londense charity shop), bruine trui (Londense charity shop). En dat was natuurlijk meer dan genoeg, maar is eigenlijk maar deel één. Want er was ook nog:

Hier ziet u: groen zomerbloesje (geswapt), tuniek (Howies), blauw vestje (Londense charity shop), jeans (Howies), sjaal (Londense charity shop), geel vestje (geswapt), oud toeristisch Brussel T-shirt (Foxhole), zo goed als onzichtbaar: bio-katoenen legging uit de H&M (half puntje?)

Aan kleur heeft de kast alvast niet moeten inboeten als 'k dat zo bij elkaar zie. Tegelijk blijven het nog altijd wel te veel spullen, zeker voor iemand die "nooit iets koopt". Zij schreef er onlangs ook over; en vooral in Kersttijden kon ik met hele grote ogen staan kijken naar de massa's die bepakt als muilezels met al hun kado's door de winkelstraten sjokten. In soldentijd wordt het zowaar nog erger; met als triest hoogtepunt de Abercrombie & Fitch winkel die hier een paar straten verder opende. U hebt er ongetwijfeld over gelezen want het stond in àlle boekskens; en dat heeft zijn effect niet gemist want in de kerstvakantie stonden de mensen rijendik aan te schuiven in de kou om zich een overprijsde trui te kunnen aanschaffen bij zo'n uit plastic en tandpasta-glimlach opgetrokken jongeling. En die rij bleef niet eens beperkt tot puberende bakvissen waarvan ik dergelijke adoratie nog enigszins zou kunnen begrijpen.

Soit; als u eens wat tijd te over hebt, kan u "Not buying it" eens gaan halen in de bib - het relaas van de schrijfster die een jaar lang helemaal niks kocht. Geen ongelooflijke openbaring, vooral omdat de situatie in de VS toch nog heel anders is dan hier; maar desalniettemin zeer onderhoudend. (ik nam overigens ook het boek van "The story of stuff" mee uit de bib, maar in tegenstelling tot het filmpje viel dat wat tegen, wegens vreemde vertaling en te belerende toon - in dezelfde trant kan 'k u wel nog Enough aanraden).

Dit alles gezegd zijnde, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ook mijn kleerkast echt veel te vol zit (om van de rest van ons appartement nog maar te zwijgen, maar goed, dit was nu eenmaal een inzicht dat 'k verkreeg terwijl 'k die nieuwe aankopen van 2011 aan het optellen was). Ik liet mij dan ook verleiden tot een kleine optelsom (ja, wat doet ne mens op zondagnamiddag, nietwaar?), waarvan de uitkomst echt niets is om trots op te zijn. 134. Er hangen/liggen 134 kledingstukken in mijn kast. Schoenen en ondergoed niet meegeteld. Genant, jawel. Met de verhoudingen nieuw/tweedehands zit het dan wel weer redelijk ok. Aantal zelf gekochte spullen in de kleerkast: 47 (waarvan 5 een beetje ecologisch verantwoord, en het merendeel minstens 4 jaar oud). Aantal zelf gekochte tweedehands spullen in de kleerkast: 20. Aantal gekregen stuks die ik met veel plezier afdraag: 67 (!!!). Ik ga mijn gulle sponsors 'ns ne grote kado moeten doen.

Laat mij besluiten met iets wat 'k ooit in een soortement van 10 tips voor een gelukkig leven-artikel las in  een Vitaya of Goed Gevoel of andere hoogstaande literatuur: Geef uw geld uit aan "ervaringen" en niet aan spullen. Ik had misschien de Vitaya niet nodig om tot die conclusie te komen, maar 't is wel heel just; dat tripjes naar musea en vakanties en film-uitjes en etentjes onder vrienden zoveel meer bijdragen aan contentement dan nog meer stuff in huis halen. Dat meer tijd zoveel toffer is om te hebben dan meer spullen. En ondanks het feit dat mijn kast te vol zit; zo lang ne mens tijd heeft om op zondagnamiddag z'n kledingstukken te tellen, zit het hier wel snor precies. 

opgeruimd staat netjes

Ik ben van nature niet de beste opruimster, en al wie een naaimachine in huis haalt weet dat daar ook bergen stof komen bij kijken. Kleine bergen die zich 's nachts stiekem lijken te vermenigvuldigen en zich vervolgens doorheen de ruimte. Ik mag mijn twee pollekes kussen met het eindeloze geduld dat meneer Kapucijnaap heeft met de eeuwige rommel in onze living. Maar als alles goed gaat is dat vanaf nu verleden tijd, want ik stel u voor; de stoffenkast!

Een grijze metalen draak, jawel, maar ik vind dat schoon. Bij de reorganisatie van onze kantoren deze zomer werden alle overbodige meubelen te koop aangeboden aan het personeel. Met een heuse veiling en een bod onder gesloten enveloppe in een doos steken enzo. Zowat elke collega vroeg zich hardop af waarom ik mijn oog uitgerekend op het grijze monster had laten vallen, maar ik zag er meteen een ideaal stoffenparadijs in. En aangezien alle collega's het ding dus spuuglelijk vonden kon 'k hem voor 5 luttele euries mee naar huis nemen. Wat ook nog bloed, zweet en tranen kostte (maar niet echt) want dat ding weegt een TON. De operatie werd "moving the monster" gedoopt en een collega was zo lief kast en mezelf dubbelgeplooid in de auto te zetten tijdens een middagpauze en vervolgens sleepten meneer Kapucijnaap en ik het ding 3 verdiepingen hoog. Volstaat te zeggen dat die kast hier nooit meer buiten gedragen zal worden. Soit, alle stoffen op een stokje, zo ziet dat er van binnen uit:

jaja ik heb natuurlijk de schoonste schappen opengezet, dat spreekt voor zich

Op oud behangpapier maakte ik labels (het was even nadenken, want in eerste instantie wou 'k "stof" erop schrijven, maar bij nader inzien leek dat toch niet zo handig) en vervolgens werden stoffen geplooid en gesorteerd en van de grond geraapt vol.

En nu zien hoe lang het duurt alvorens de kast begint uit te puilen.

Tag it!

Excuus, ik was er even niet. Ik zat een weekend aan zee, te zonnen alsof het 1 juli was in plaats van 1 oktober, en zandkastelen te bouwen met Meneer Kapucijnaap, alsof het 1993 was in plaats van 2011. Wat. een. feest.

Maar ik werd getagd dus. Door Kelly, meer bepaald. Dus mag ik u 10 nutteloze feiten meedelen (ik heb niet zo'n tof nieuws als 'poo free zijn bijvoorbeeld, helaas - maar je brengt me wel op ideeën, Kelly!). Anyway, here goes:

1. Ik hou niet van bananen. Echt niet. Bananen zijn vies. De smaak op zich, dat lukt nog net, maar die consistentie. Vies vies vies. 

2. Ik ben een kind van de Kunstbende-generatie. Jaar na jaar flansten we dansjes en performances en video's en dergelijke meer in elkaar. Eén keer knipte ik ongevraagd het haar van een vrijwilliger uit het publiek. En ik ben nu ook officieel oud want ik herken het huidige logo niet meer.

3. Ik heb van het eerste leerjaar tot het laatste middelbaar altijd op dansles gezeten; het begon met ballet en gaandeweg werd er jazzballet, hiphop en breakdance aan toegevoegd. Mensen zijn altijd 'n beetje verbaasd om dat te horen want ik ben écht geen balletmeisje. Tegenwoordig beperkt mijn dansleven zich jammer genoeg tot So you think you can dance, en sinds enkele weken, Lindy hop met meneer Kapucijnaap. Maar 't gaat nog efkes duren voor we op YouTube kunnen...

4. Een naaimachine heb 'k nog maar een jaartje in mijn bezit, maar in de middelbare school naaide ik ook al wel regelmatig dingen in elkaar. Met de hand, ik mag er niet meer aan denken. Ik maakte rokken uit kapotte broeken, en anti-oorlogsopschriften uit vilt en een kleed uit melkkartonnen (de Kunstbende, jawel). Ondanks het feit dat één van mijn beste vriendinnen toen al naailessen volgde, was het nooit bij mij opgekomen dat ik ook gewoon zélf een naaimachine kon aanschaffen.

5. Ik eet massa's chocola. Massa's. En ben bovendien ook geweldig categoriek in mijn chocolade-filosofie. Chocolade eten met fruit is blasfemie. Blasfemie zeg ik u! Nutella en boter met lepels tegelijk eten, dat is dan weer het beste dat er is.

6. Ik ben een heel erge dag-mens. Als in: totaal gene nachtmens. 10u 's ochtends tot 10u 's avonds, die uren zijn ok voor mij; maar ik heb het geweldig moeilijk met wakker blijven na pakweg 23u. Ik ga dus ook zelden of nooit uit, of 't moest zijn dat er iemand trouwt of jarig is ofzo. Soit, ik ben geweldig onhip, wil ik zeggen.

7. Tussen m'n 11 en 14 was ik er écht oprecht van overtuigd dat ik later bij het leger ging gaan om met Sea Kings te vliegen. Onder invloed van Windkracht 10 uiteraard. Andere jobs waarvan ik mij herinner dat 'k ze opschreef onder "wat ik later worden wil": clown, voetballer, boer. Boer dat zou nog wel tof zijn, maar werken in het leger, ik mag er echt niet aan denken.

8. Achievement van de week: ik ging éindelijk terug naar het GOCA-examencentrum en haalde mijn theoretisch rijexamen. Voor de tweede keer. Ruim vijf jaar geleden deed 'k dat ook al 'ns, maar dat ding was maar 3 jaar geldig... Deze keer écht leren rijden dus. Ik ga al een beetje dood bij de gedachte alleen.

9. Ik kan kei-hard niet tegen bootjevaren. Bij de minste bootoversteek word ik kotsmisselijk, zoals veel medereizigers al hebben mogen ondervinden. Zonde, want ik zou heel graag eens als passagier op 'n vrachtschip een oceaan oversteken, maar dat zit er dus echt niet in. En een beetje idioot ook, want als kapiteinsdochter zou ik toch wat zeemansbenen mogen geërfd hebben.

En daar zal u het mee moeten doen, want de vakantie roept (sorry, Kelly,'t is niet eerlijk maar ik heb tegenwoordig een contract mét vakantie...). En passant tik ik nog even deze dame, who might want to write about something non-knitting related, now that she has no access to her data?

roadkill en goed nieuws

Ik maakte aan het begin van het jaar voornemens, waaronder de creatie van iets vosvormigs; bij wijze van opvolging voor vos nummer 1. Nog begin januari rolden er twee vosvormige dingen van onder de naaimachine, maar aangezien 1 ervan nu opas zijn bestemming heeft bereikt, krijgt u beide exemplaren nu pas te zien. Niet dat er zo veel aan te zien is. Want het is concept is eeuhm, nog voor verbetering vatbaar, laat ons zeggen. Plan was iets sjaal-achtigs; vossen zoals u ze ook misschien al hier of hier had gezien. In de praktijk verliep dat niet helemaal naar wens.

Versie nummer één maakte ik uit Vossenpleindeken en geel/groene stof uit grootmoeder's voorraad. Hij ziet er een beetje uit als een, nou ja, platgereden vos vogelbekdier. Te breed en te kort om als sjaal te kunnen dienen, helaas.

en dan ook nog eens een wazige foto...

Versie nummer twee pakte iets beter uit; ik gebruikte dezelfde bovenkant maar stikte er deze keer een roze/rood spullenhulp stofje tegen. 

Langer en smaller deze keer en iets geschikter als sjaal, maar bij nader inzien werd het sjaal idee toch maar overboord gegooid. Want echt handig is het niet, zo met die rondflapperende pootjes. 

met de nodige flou artistique... en ter mijner verdediging: het was toen kerstvakantie dus ja ik liep rond in ne zak

Maar gelukkig heb ik versie 2 na het keren niet meteen dichtgestikt, en hij zal dienst gaan doen als jasje rond de spuuglelijke tocht-kussens in het huisje van zusterlief. Een tochtvos als het ware. 

En ik denk intussen nog wat verder na over andere vosfiguren (een geluk dat dat een gigantische deken was...), want dit durf ik toch nog niet op de 10 in 2011-blog gooien.

Weinig progressie op naaivlak, maar verder wel goed nieuws want er kwam deze week een einde aan de jobzoektocht en het ziet er naar uit dat ik tot augustus van een dagtaak en een inkomen verzekerd ben, hoera! Toen ik bovendien thuis kwam na de goed nieuws-dag lag er een Vermiljoenbestelling op mij te wachten, dubbel hoera. Ik kan mij bijgevolg binnenkort helemaal laten gaan met flockfolie, het eerste T-shirt ligt al klaar (maar ik moet nog wat beginnersangst overwinnen eerst :). Bij wijze van beloning voor de nieuwe job vond ik vanochtend dankzij Miss Stik ook nog wat schoon gerief bij Miss Boule, maar dat krijgt u later te zien!