Posts tonen met het label boekboekboek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boekboekboek. Alle posts tonen

woensdag 6 januari 2016

7 (en een beetje) fijne boeken die ik las in 2015

2015 was me het jaar wel, zowel op lees- als ander vlak. Ik woonde 4 maanden in Kathmandu, en nam na vier en half jaar ontslag om als vrijwilliger aan de slag te gaan bij een Nepalees circus. Best. Decision. Ever. De laatste twee maanden van het jaar was ik weer thuis, ik deed nog wat meer vrijwilligerswerk en bracht menig gesprekspartner in lichte verwarring door met mijn grootste glimlach "NIKS" te antwoorden op de steeds weerkerende vraag "En, wat doe je nu?". Ik doe dus niks en lees tussendoor wat boeken - 2015 was een geweldig leesjaar hier, en geïnspireerd door fijne boekenlijstjes die her en der opduiken, laat ik u graag delen in enkele van de leukste/mooiste/interessante boeken die ik dit jaar las:

Ghosts by daylight - Janine Di Giovanni: geleend op 2 januari 2015 van een vriendin. 24 uur later was het eerste boek van het jaar uitgelezen en riep ik enthousiast uit dat ik een boek per week ging lezen in 2015. Ik heb geen lijstje bijgehouden dus weet niet zeker of dat gelukt is, maar veel zal het in ieder geval niet schelen. Met dank dus onder andere aan dit topboek waarmee het jaar begon - "A memoir of war and love" is de ondertitel, en Janine schrijft over het leven dat ze met haar man Bruno probeert op te bouwen in Parijs nadat ze beiden net iets te lang als journalist in oorlogsgebieden hebben gewerkt om hun demonen nog baas te kunnen. Het verhaal springt onvermijdelijk tussen Parijs en herinneringen aan Sarajevo of Liberia; niet altijd even opbeurend, maar dat zal u niet verbazen. De hoofdpersonages stonden vaak mijlenver weg van mijn bed en toch was dit een wondermooi boek.

Arrival city - Doug Saunders: eindelijk gelezen in 2015, deze klassieker in migratie-milieu's. Saunders neemt je mee naar sloppenwijken en oude stadsdelen over de hele wereld, en heeft intussen heel wat interessants te vertellen over migratie naar de stad. Wat mij het meeste bijbleef is het idee dat die zogenaamde "cities of arrival" (of het nu gaat om Molenbeek of de buitenwijken van Delhi, Istanbul, Berlijn of Rio) niet enkel de broeihaarden van miserie zijn die we er zo makkelijk van maken. Dat de wijken zelf inderdaad de voorbije jaren weinig vooruitgang hebben gemaakt, maar dat de individu'en die er wonen dat vaak wél hebben gedaan; de aankomst-wijk als soortement van draaideur naar een beter leven dus, waar nieuwkomers toekomen maar vaak ook enkele jaren later weer wegtrekken naar betere delen van de stad, om plaats te maken voor de nieuwste aankomers. Een enigszins gesimplifieerd idee, but you catch my drift. Een serieus boek dat tegelijk erg vlot leest. Kudo's hier ook overigens voor the "Smart thinking" afdeling in de beste bibliotheek van het land. waar ik dit jaar ook weer vaak mijn gading vond, voor het soort boeken die ik niet meteen zou kopen, maar graag wel eens doorlees (lees: de Marie Kondo's, Sheryl Sandberg's en Malcolm Gladwell's van deze wereld).

The goldfinch - Donna Tartt: De nieuwste klepper van Donna Tartt kocht ik in Kathmandu op basis van een wel heel erge enthousiaste recentie van een collega, die wist te zeggen dat ie sinds The goldfinch geen boeken meer kon lezen, omdat niks kon tippen aan dit verhaal. Het beste boek aller tijden lijkt mij iets te veel enthousiasme, maar ik heb wel enorm genoten van de ruim 800 pagina's van dit verhaal dat je meeneemt naar New York en Vegas, naar de musea van de Big Apple en naar de onderwereld. Het soort boek waarbij ik soms midden op de werkdag bedacht "oeeh, vanavond een paar uur ongestoorde leestijd!". Niks leuker dan een meeslepend boek dat genoeg pagina's telt om er lang van te genieten. Ik was nooit zo aangetrokken tot The secret history of The little friend, maar na dit boek zal ik met plezier toch ook die twee andere bestsellers van Tartt eens lezen.



At home - Bill Bryson: Eén van de vele, vele boeken uit het florissante tweedehandscircuit in Nepal die ik dit jaar las. Ik overwoog voor vertrek een e-reader aan te schaffen, maar zag daar vanaf toen Lonely Planet mij vertelde dat Kathmandu de beste boekhandels heeft van heel Azië. Ik heb geen idee of dat waar is, maar het is inderdaad een draaischijf voor tweedehandsboeken, met dank aan de eindeloze stroom backpackers, en de vele boekverkopers die hier slim op in spelen door boeken aan halve prijs weer terug aan te kopen als je ze hebt uitgelezen. Dit boek van Bill Bryson ging heerlijk lang mee; het is een soort van geschiedenis van het dagelijkse leven, waarbij Bryson aan de hand van de verschillende kamers van het oude dominee-huis waarin hij woont de vreemdste en leukste weetjes opdist. Andere serieuze meevallers uit de boekwinkels van Kathmandu waren We need new names van NoViolet Bulawayo, een wervelwind van een boek over een meisje dat uit Zimbabwe naar de VS migreert, en The unlikely pilgrimage of Harold Fry, een zeer fijn verhaal over een man die Engeland te voet doorkruist op zoek naar een oude vriendin (met dank aan Kathleen van Verbeelding voor de tip!). Het leuke aan het tweedehandscircuit is overigens ook dat je via collega's boeken in handen gestopt krijgt die je niet meteen zelf zou uitkiezen - zo was The one plus one van Jojo Moyes een fijn chill-boek dat ik anders waarschijnlijk niet gelezen had. 

Het klein verzet - Tine Hens: eenmaal terug in het land las ik ook weer wat in het Nederlands, en dit boek van journaliste Tine Hens was er eentje om in te kaderen. Hens reisde Europa door op zoek naar mensen die met kleine daden van verzet de wereld een beetje in de juiste richting proberen te duwen. Door te kiezen voor alternatieve woonvormen, of zich volledig in de stadslandbouw te gooien bijvoorbeeld. Inspirerend maar ook realistisch, zoals blijkt uit het verhaal van de academicus die Barcelona verlaat om in een kleine gemeenschap bierbrouwer te worden, maar na vijf jaar ook weet te zeggen dat hij de intellectuele uitdaging wel mist. Zeer interessant overigens ook om vanuit verschillende invalshoeken te lezen in Noord en Zuid, zoals de Grieken die ons noordelijke gedabbel in stadstuintjes wel sympathiek vinden, maar mijlenver verwijderd van hun landbouwprojecten die er niet per sé zijn gekomen op zoek naar een betere wereld, maar op zoek naar eten, tout court. Ideaal leesvoer voor wie op zoek is naar wat groene inspiratie voor het nieuwe jaar. 

L'Arabe du futur - Riad Sattouf: Nog op de valreep gelezen in 2015, dit kerstkado dat voor meneer Kapucijnaap onder de kerstboom lag. De ideale graphic novel: een interessant onderwerp (de jeugd van een Frans-Syrisch jongetje dat opgroeit in Libië en Syrië) dat zowel door de vorm van het boek (prentjes!) als door het bekijken van het leven door de ogen van een klein kind een pak luchtiger wordt. Dikke aanrader.

Handlettering for everyone - Cristina Vanko: nog een kerstkado (voor mij dit keer), en ook op de valreep in 2015 gelezen, al zal deze ook in 2016 nog vaak uit de kast komen - in Nepal bedacht ik dat ik maar beter kon leren tekenen, omdat dat zoiets is dat je overal kan doen, met een minimum aan materiaal (lees: je moet er je naaimachine de wereld niet voor rondzeulen). Nog wat later bedacht ik dat handlettering mij misschien meer ligt, omdat je er iets praktisch mee kan, zoals alle mogelijke kaartjes zelf maken. Met dank aan YouTube en en dit boek heb ik mij al menig uur ledig gehouden met letters en zinnetjes oefenen, en ik ben fan!

Het eerste boek van 2016 (Family Life van Akhil Sharma) was ook alvast een meevaller, dus als we op dat élan verdergaan ziet het er een veelbelovend boekenjaar uit. Ik legde de afgelopen dagen alvast een voorraadje tweedehandsboeken aan, want vanaf eind januari ben ik weer twee maanden het land uit, naar Oost-Congo deze keer, en iets zegt mij dat het tweedehandsboekencircuit daar mogelijks iets minder vlot draait dan in Nepal. Aan dit tempo zal ongeveer de helft van mijn toegestane kilo's uit boeken bestaan (jaja, nog steeds geen e-reader dus - het leek mij wel zo leuk om ginder boeken te kunnen achterlaten in het huis-der-expats). Hetvolgende ligt alvast klaar: The book thief (Markus Zusak), Moab is my washpot (autobiografie van Stephen Fry's kindertijd), Us (David Nicholls), The love song of Miss Queenie Hennessy (Rachel Joyce), The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (Mary Ann Shaffer & Annie Barrows - nogmaals danku Mevrouw Verbeelding voor de inspiratie van die laatste twee), We need to talk about Kevin (Lionel Shriver) en And the mountains echoed (Khaled Hosseini). Er is nog wat plaats, dus als u nog wat toppers van 2015, of eerder, wil meegeven, dan hoor ik het zeer graag.

Ik wens jullie een fijn 2016, gevuld met tijd voor wat je graag doet (en dat hoeft geen lezen te zijn, maar als dat wel een favoriet tijdverdrijf is, hoop ik dat bovenstaand lijstje misschien wat inspiratie kan geven). Gelukkig nieuwjaar!

dinsdag 24 september 2013

Brussel boekenparadijs

Het is eindelijk zo ver. Na ruim drie jaar en twee "interim"-bibliotheken, heeft Nederlandstalig Brussel weer een bibliotheek zijn naam waardig. En wat voor eentje. Op het Muntplein blinkt sinds 7 september Muntpunt; zes verdiepingen vol boeken, cd's, dvd's, mooie zichten, leeshoeken, spelletjes en algemeen plezier. Bij terugkeer uit de tropen kon ik niet wachten om de nieuwe bib te ontdekken en het is de moeite. Zo zeer de moeite dat ik goesting heb om een paar weken verlof te nemen, gewoon om in de bib te gaan zitten. Je kan er lezen, laten voorlezen, boeken lenen, videospelletjes spelen, studeren, naar buiten kijken, spelletjes uitlenen, iets eten in het bijbehorende café, in kranten en tijdschriften neuzen en eindeloos mensen observeren. Maar bovenal dus gewoon een boek uitkiezen en op één van de kleurrijke bankjes kruipen. Yes.

(c) foto: Muntpunt
Nog meer zin in boeken? Geen beter moment om u mijn favoriete Brusselse boekenwinkels voor te stellen. 

Sterling Books: Net om de hoek van Muntpunt zit deze fijne Engelstalige boekenwinkel, alwaar het sympathieke personeel je met plezier op weg helpt naar het perfecte boek. Sinds deze maand is er ook een café op hetzelfde adres - enkele tafeltjes waar u tussen de boeken kan genieten van een koffie'tje (geen sojamelk voorhanden voorlopig). Meer Engelstalige boeken vindt u bij de Brusselse afdeling van Waterstone's; zowel Sterling als Waterstone's zijn overigens open op zondag.

Pêle-Mêle: De twee Brusselse afdelingen (eentje in het centrum op de Lemonnierlaan en eentje in Elsene op de Waterloosesteenweg) van Pêle-Mêle moeten zowat de grootste tweedehandsboekenwinkels van de hoofdstad zijn. Groot aanbod, kleine prijzen, wat wilt u nog meer? Een cd- en dvd-afdeling misschien, of tijdschriften aan een miniprijsje, een uitgebreid Engelstalige aanbod en (in de Elsense afdeling) heel wat tafeltjes waar je met een kop koffie in de boeken kan neuzen. Zo goed? Filiaal in Elsene open op zondag.

Nijinski: Gezellige tweedehandsboekwinkel in de buurt van het Kasteleinsplein. Het ruikt er naar oude boeken en met wat geluk neemt u door osmose wat van die slimme Franse denkers in u op.

Le Wolf: Ik sprak al eens lyrisch over de bijbehorende "kantine van Roodkapje", maar laat ons duidelijk zijn: ook de winkel zelf spreekt tot de verbeelding.  Om de hoek van de Grote Markt wandelt u zowaar een bos vol kinderboeken en spelletjes in. De verhalen jukebox leest voor 2 euro een verhaaltje voor in de blokhut, er is een leeshoekje, en dus ook een plek voor warme chocomel met taart. Open op zondag.

Anticyclone des Açores: Vlakbij Sterling zit een specialleke - voor alle mogelijke reisboeken, kaarten en vriendelijk en competent advies kan u bij AdA terecht. Geen betere plek om op een grijze Brusselse herfstdag weg te dromen bij een exotische bestemming.

Filigranes: Eén van mijn favoriete bestemmingen voor een middagpauze - aan de Kunstlaan herbergt Filigranes eindeloze vierkante meters leesvoer. In de kelder zit een aparte Engelstalige sectie, maar wie zich een beetje in het Frans uit de slag kan trekken wordt beloond met een zeer uitgebreide collectie, gaande van graphic novels over een groot aanbod naai/handwerkboeken tot al die Franse literatuur waar u toch eindelijk eens aan wou beginnen. Open op zondag en kleinere filialen ook elders in Brussel.

Cook & Book: Gigantische conceptstore bij metro Roodebeek, trouw aan haar naam combineert C&B niet minder dan negen boekhandels en restaurants. Nee, er is niks sympathiek kleinschaligs aan. Ja, het is de moeite. De winkels zijn opgedeeld per thema (strips, jeugd, romans,  kookboeken, Engelstalige boeken,...) en hebben allemaal een bijbehorend café of restaurant in dezelfde stijl. Open op zondag, tweede filiaal aan Fort-Jaco.

(c) foto: Cook & Book
Spullenhulp: Kon hier uiteraard niet ontbreken - bij elk bezoek aan Spullenhulp in de Amerikaansestraat moet ik even op de boekenafdeling langsgaan. Ideale plek om spotgoedkoop enkele Michelinkaarten, atlassen of ansichtkaarten voor knutselprojecten op de kop te tikken, maar ook de boeken zelf zijn een bezoekje waard. Er staan bijna altijd veel Tiny-boeken, en dankzij de eurocraten rond het Kasteleinsplein is ook de Engelstalige afdeling de moeite.

Passa Porta: Omdat we af en toe toch ook eens iets in het Nederlands willen lezen, en dat aanbod is nu eenmaal niet gigantisch in het bovenstaande lijstje. Brussel's bekendste boekhandel zit fijn verstopt in de Dansaertstraat en nodigt aan de lopende band schrijvers uit; mocht u eens iets (oh jee) cultureel verantwoords willen doen.

Ik ken blijkbaar vooral de grote, bekende boekwinkels in de stad - wat is uw favoriete boekhandel (in Brussel of elders)?


zondag 28 april 2013

Transitië, radicale transparantie en de harde realiteit van het stadstuinieren

*waarschuwing - lange nerdy duurzaamheidspost*

Geen betere dag dan die van het Groene Boek om met u mijn ervaringen te delen met twee kleppers van groene boeken die ik de afgelopen weken achter de kiezen sloeg. (voor u vraagt naar mijn ervaringen met het evenement zelf: dat moest ik helaas missen wegens - weliswaar zeer fijn - weekendbezoek over de vloer).

Ik ga er eigenlijk stiekem wel vanuit dat u Groeten uit Transitië al lang in het boekenrek heeft staan, maar mocht dat nog niet het geval zijn geef ik u graag enkele redenen waarom het dringend op uw verlanglijstje mag. Mevrouw naai-s en haar kompanen zijn erin geslaagd om een behoorlijk ongrijpbaar begrip op duidelijke en praktische wijze uit te leggen, met de nadruk op oplossingen en niet op een soort van fatalistische klaagzang. Aan de hand van een reeks thema's (op je bord, in je tuin, onderweg, op je lijf, in je huis, in de sacoche) gaan de transitië-dames vooral op zoek naar tips voor een duurzamer leven. Voor de handigheid kregen de praktische aanraders labels mee als "light" of "heavy" al naar gelang de tint groen van het project (lees: voor beginners versus voor die-hard groene jongens en meisjes). Tussendoor wordt er duchtig gestrooid met naai-tips van Mme ZsaZsa, heerlijke recepten van Dorien Knockaert en, zoals dat hoort, ook de nodige achtergrondinformatie. Het tuin-hoofdstuk toonde zich voor mij het meest leerrijke en ik maakte alvast een mental note om GUT (sehr gut, zeg maar!) opnieuw ter hand te nemen mochten meneer Kapucijnaap en ik ooit beslissen om aan verbouwingen of iets dergelijks te beginnen. Omdat het boek zoveel uiteenlopende thema's belicht is het uiteraard onmogelijk om heel diep op de zaken in te gaan, maar dat euvel werd handig opgelost met de uitgebreide "lees meer"-sectie op de laatste pagina's (ook deels beschikbaar online overigens). Conclusie: dit boek is de ideale introductie tot al wat met groener/duurzamer leven te maken heeft. Vlot geschreven, vol mooie (en soms hilarische) foto's, met het oh zo noodzakelijke vleugje ironie. Neigt u net als ik al wat naar de donkergroene kant van het leven? Dan nog blijft het een handige en aangename plek waarin u al die eco-tips die u in de afgelopen jaren ooit ergens hebt gelezen netjes bij elkaar verzameld ziet. Danku, Naais!


Groeten uit Transitië helemaal uitgelezen en klaar voor de volgende stap? Dan kan u meteen op zoek naar Daniel Goleman's "Ecological intelligence; the coming age of radical transparency". Goleman, da's die kerel die ook het begrip Emotionele intelligentie heeft uitgevonden. Een psycholoog jawel, ik hoor u al denken "wat heeft die mens ons in godsnaam over duurzaam leven te leren?". Wel, heel veel, zo blijkt. Goleman pleit in dit boek voor een evolutie naar radicale transparantie op vlak van (consumptie)goederen, omdat het huidige gebrek aan betrouwbare informatie over maakprocessen ervoor zorgt dat mensen geen wel overwogen keuzes kunnen maken.
Kort gezegd: het menselijke brein is simpelweg niet in staat om complexe overwegingen te maken tijdens het winkelen en dus is het bijna onvermijdelijk dat basis-gegevens als prijs, uitzicht en herkenbaarheid de enige factoren zijn waarop we consumptie artikelen beoordelen. Meer bepaald: Goleman kan perfect wetenschappelijk uitleggen waarom we schrijnende Vranckx-reportages kunnen zien over leerlooierijen in Bangladesh of jeansfabrieken in China en vervolgens toch weer gewoon spullen gaan kopen waarvan we ergens wel weten dat ze niet koosjer zijn.

HA. LIGHTBULB MOMENT.

Laat dat namelijk net een vraag zijn die ik mij al lang stel. Ik ben zo'n groene gek die de afgelopen jaren zeer weinig aankopen heeft gedaan zonder vooraf een rudimentaire ecologisch/ethische kosten-baten analyse te maken. Maar dit boek geeft dus inzicht in het onnozele stukje brein dat mij er een tweetal keer per jaar toe aanzet om bijvoorbeeld toch een meter nieuwe stof te kopen waarvan ik weet dat die niet op ecologische wijze is gefabriceerd. In één slag verwonder ik mij minder over wat ik dagelijks zie in mijn naaste omgeving: slimme mensen met het hart op de juiste plaats die met plezier hun geld wegschenken aan goede doelen allerhande maar zich amper vragen stellen over de aankoop van een belachelijk goedkoop kledingstuk bij Primark of Zara (of, for that matter, duurdere merken die evenzeer alle ethische overwegingen aan hun laars lappen). Foute manier van denken, zo blijkt, want naar alle waarschijnlijkheid stellen veel mensen zich af en toe wél vragen bij dit soort praktijken, maar gewoon niet op het goeie moment, zijnde het moment dat ze een mooie, betaalbare broek uit de rekken vissen. En dus pleit Goleman voor iets waarover ik ook wel eens een boompje durf opzetten aan het avondeten (altijd een winner natuurlijk, zo'n erudiet mens die wetenschappelijk onderbouwd en eloquent kan verwoorden wat je zelf ongeveer denkt maar niet goed kan beargumenteren): radicale transparentie.
Het idee is dat mensen belangrijke informatie over het maakproces van een item (op vlak van ecologie, sociale rechten, maar ook gezondheid/aanwezigheid van mogelijk toxische stoffen) moeten kunnen zien op het moment dat ze de aankoop willen doen. Dat kan er bijvoorbeeld uitzien als de verplichte gezondheidswijzer die in de UK op voedingswaren te vinden is (voorbeeldje hier).  Als pakweg het label "kinderarbeid" rood kleurt op het item dat je in handen hebt, groeit de kans dat je de broek in kwestie terug in de rekken hangt exponentieel. Bijkomend voordeel? De verplichting tot transparantie zou bedrijven ertoe aanzetten om hun productieprocessen alsmaar te verbeteren, om aan de stijgende vraag naar eerlijke producten te voldoen. De bedoeling is immers niet ketens als Primark failliet gaan, wel dat ze ertoe aangezet worden om ethischer en ecologischer te werk te gaan.
Goed, u bent hier ongetwijfeld al lang weggezapt maar voor zij die er nog zijn (waarvoor dank!): dankzij het boek ontdekte ik ook het redelijk geweldige GoodGuide. GoodGuide is een website die zeer minutieus de gezondheids-, ecologische en sociale impact van een indrukwekkend arsenaal consumptiegoederen in kaart brengt. In een oogopslag zie je hoe de producten scoren op de drie thema's (er zou ook een app in die maak zijn die het op termijn mogelijk maakt om producten te scannen in de supermarkt om zo meteen de nodige informatie op te vragen als je staat te twijfelen tussen twee dozen afwasmiddel). De site is Amerikaans en dus zijn niet alle producten terug te vinden maar dankzij de globalisering vindt u er toch een heel assortiment aan bekende producten, inclusief Ecover. Briljant? Ik dacht het wel.


En wat doet een mens met twee versgelezen groene boeken in het achterhoofd? Een nieuwe balkontuin aanleggen uiteraard, en met behulp van de tips uit Groeten uit Transitië eindelijk komaf proberen maken met het triestige kruidenplantje uit de biowinkel. Alzo verplantte ik voorbije zondag enkele kruidenplantjes  naar een grotere pot en zaaide eindelijk wat van de radijs- en rucolazaadjes die de stad Brussel mij vorig jaar zo vriendelijk geschonken had. Maar het moet gezegd, tuinieren op zo'n halve vierkante meter 3 hoog is niet al rozengeur en maneschijn. Ik moest begot de stofzuiger bovenhalen om de massa gesmoste aarde een beetje aan de kant te krijgen. Potgrond stofzuigen, jawel, zo gaat dat als je niet in een tuin maar op een mini-stukje beton tuiniert. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de zwaartekracht ervoor zorgt dat al het water dat ik liefdevol aan mijn plantjes geef linea recta naar de rand van het balkon loopt en naar beneden drupt. 



Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat de klanten van het caféterras beneden niét zo'n fan zijn van mijn tuinambities. Kijkt u dus even uit voor u zich op een zonnig Brussels terras neerpoot, er zou wel eens onverwacht wat regen kunnen vallen. 
Soit, ik ging hier dus een beetje schaduw gooien over al dat enthousiaste stadstuinier-geklets dat overal zo hoorbaar is dezer dagen, want bovenop het geklungel met de stofzuiger had ik ook bitter weinig hoop dat er ook daadwerkelijk iets omhoog zou schieten uit die potgrond. Maar wat merkte ik vandaag, exact 1 week na plantdatum? Er groeien ini-mini plantjes in een paar van de bloempotten! YES! Overwinning! Kapucijnaap blij als een kind! Stadstuinieren is de max! 



Oh en totaal terzijde ga ik met mijn tijd mee, dus dankzij de deskundige uitleg van la merlette blanche vindt u mij vanaf heden ook op Bloglovin. Allen daarheen.

vrijdag 26 april 2013

leesvoer voor vandaag en morgen

Goed, zo'n boekenpost behoeft geen intro, toch? Ik las en raad aan:


Nick Hornby - The Complete Polysyllabic Spree: Ik vertelde u al eens over Nick Hornby en hoezeer ik moet lachen met die mens. Driewerf hoera dus voor een nieuw boek van zijn hand (goed, helemaal niet nieuw want geschreven in 2004, maar wel nieuw voor mij). Het is een soort van meta-boek, een boek over boeken. Dat klinkt vreemd en droeg bij aan het feit dat ik de "Spree" regelmatig tweedehands zag liggen maar toch niet meenam. De angst bleek meer dan ongegrond - het boek is een bundeling van een column die Hornby schreef voor "The believer", een Amerikaans literair tijdschrift (lees: een magazine dat u en ik naar alle waarschijnlijkheid nooit van dichtbij zullen zien), waarin hij maandelijks zijn leeservaringen deelde. Dat begint met twee typische lijstjes waarin elke boekenliefhebber zichzelf herkent: het aantal gekochte (of, voor de groene lezers onder ons, uitgeleende) boeken, en het aantal gelezen boeken. Waarbij het eerste rijtje onvermijdelijk dubbel zo lang is dan het tweede. En vervolgens vertelt Hornby dus over de boeken die hij gelezen heeft en af en toe geeft hij bij wijze van teaser een paar pagina's mee uit een boek dat aansloeg. Dat klinkt... ongelooflijk saai, inderdaad. Maar toch is het op één of andere manier hilarisch en meeslepend én geeft het vooral belachelijk veel goesting om meer boeken te lezen. 

Tony Parsons - Catching the sun: klein foutje deze, maar omdat u op basis van de foto anders mogelijks vragen begint te stellen: dit was geen geweldig boek. Ik heb veel van Parsons' boeken met veel plezier gelezen, maar in dit verhaal over een familie die naar Thailand uitwijkt om een nieuw leven te beginnen gebeurt er gewoon te veel. En laat ik de andere boeken van deze auteur nu net geapprecieerd hebben omdat hij een fijn verhaal kan vertellen op basis van banale, dagelijkse gebeurtenissen. (mocht u dus graag wat lichte verstand-op-nul Engelstalige fictie lezen, dan raad ik u graag de reeks rond Man and boy en Man and wife aan). Nu we toch bezig zijn in de categorie "niet zo'n aanrader": ik leende De Weduwnaar bij de bib en werd er noch warm noch koud van, al verdient Kluun wel een pluim van formaat voor het schrijven van de allervlotst lezende boeken, ooit. Net als "Komt een vrouw bij de dokter" (waarvan ik overigens wel redelijk warm en koud werd), leest ook de Weduwnaar aan een ongelooflijke sneltreinvaart. 

Donald Sturrock - Storyteller: Eén van de imposantere kleppers die ik al gelezen heb, toch wat aantal pagina's betreft (ja ja, boeken allemaal goed en wel, maar aan alles met meer dan 400 pagina's begin ik toch met wat gezonde tegenzin; om maar te zwijgen van het sleep-werk om die dingen mee te zeulen op de trein). Gelukkig was het inhoudelijk ook een klepper van formaat. De biografie van Roald Dahl, dat kon eigenlijk niet fout lopen dus bleef ik 600 pagina's lang geboeid door het leven van de geniaalste kinderboekenschrijver ooit. Uiteraard vormt de levensloop van Dahl bijzonder dankbaar materiaal voor een biograaf, maar desalniettemin, respect voor het minutieuze opzoekingswerk van Sturrock. Bovendien was de geruststelling niet gering dat Dahl dan wel zo gek als een deur mocht zijn, echt onaardig was hij niet. Enig minpuntje bij het lezen van dit boek: de ontdekking dat twee van mijn favoriete boeken of all times, Boy en Solo, niet helemaal waarheidsgetrouw zijn. Illusies aan scherven, altijd wat jammer. Desalniettemin, los van het feit of u ooit de boeken van Dahl las (bestaat dat eigenlijk in mijn leeftijdscategorie, mensen die er niét mee zijn opgegroeid?) is deze biografie heerlijk om wekenlang in te verdwalen. Zo'n boek waarbij je echt naar een andere wereld reist op het moment dat je het openslaat, en bovendien ook een interessant tijdsdocument voor een groot stuk van de twintigste eeuw.

Leesvoer voor morgen, daarmee bedoelde ik dus leesvoer dat vooruit denkt. Groeten uit Transitië en Ecological intelligence, meer bepaald. Maar what was I thinking, deze twee verdienen uiteraard een eigen blogpost. Ik laat u dus nog even in spanning.

En, hebt u zo nog wat tips voor mij, kwestie van niet in het zwarte leesgat te vallen? Merci!

zaterdag 27 oktober 2012

Fatsoenlijk Eten. Goed Eten. En alle gevolgen vandien.

Ik las dus eindelijk dat boek van de Duitse Karen Duve, "Fatsoenlijk eten, mijn leven als proefkonijn". U moet weten, Karen Duve is geen hippie, al doet die konijnencover misschien anders vermoeden. Het uitgangspunt is simpel: op een dag begint Duve zich vragen te stellen bij de kip van drie euro die ze uit het supermarkt-rek haalt. En onder het motto "never judge someone without walking a mile in their shoes" probeert ze achtereenvolgens een biologisch, vegetarisch, veganistisch en tenslotte fruitarisch dieet uit. Intelligent, onderhoudend én eerlijk als boek (want inderdààd, sommige veganistische namaakworstjes zijn echt gewoon niet lekker). En het laatste duwtje in de rug voor deze vegetariër om het ook als (pseudo)veganist te proberen. 

En dat ik er zelf wat van verschoten ben. Omdat ik in twaalf jaar vegetariër zijn bijna altijd hetzelfde antwoord had op de vraag of ik dan zuivel of eieren eet: "Ja natuurlijk, anders kunt ge niks meer eten hé".  Dat ik daar ook bij dacht dat het wel beter zou zijn om melk uit de Ardennen te drinken, dan rijstmelk uit god-weet-waar. Euhm. Wel ja. Dat ik er dus vooral jarenlang niet bij had stilgestaan dat de redenen waarom ik geen vlees of vis eet, evenzeer van toepassing zijn op zuivel en eieren. Milieuvervuiling, dierenleed, inefficiënte productie, oneerlijke concurrentie op markten in het Zuiden. Reden genoeg dus om niet langer tevreden te zijn met bio-melk en bio-eieren. Fuck, wat ga ik dan eten?

Een geluk dat mijn timing perfect was, want binnen de week van de ommezwaai, stond in De Standaard Magazine Dorien Knockaert te blinken met een interview over haar boek, Goed eten. Over die zoektocht naar eerlijke keuken, die overwegend veganistisch blijkt te zijn. Maar in het geval van Dorien ook vooral om duimen en vingers bij af te likken. Ik stemde de familie gelukkig door te melden dat ik voor het eerst in lang weer iets op mijn verlanglijstje had staan voor kerst. Las stiekem kleine stukjes in de boekhandel. En besliste gisteren dan toch dat Kerstmis nog te ver weg is, kocht het boek en las het op een avond van cover tot cover. Sorry familie. En danku, Dorien Knockaert, voor een boek dat zoveel goesting uitstraalt. Geen betere aanvulling mogelijk op het relaas van Karen Duve. Goed geschreven, met schone foto's en de perfecte mix tussen recepten (sommige vegetarisch, andere veganistisch) en het verhaal erachter. Heel erg herkenbaar ook, vooral als het over sociale situaties gaat. Dat we ons toch al snel de ondankbare schoondochter voelen. En dat we vooral niet ongezellig willen zijn. 
En zo ga ik intussen een paar weken als namaak-veganist door het leven (want sorry beste bijen; honing eten, daar zie ik geen graten in). Het is voorlopig makkelijker dan gedacht. Omdat heel wat van onze standaard maaltijden eigenlijk al veganistisch bleken te zijn, of dat makkelijk werden door de kaas weg te laten. Omdat er bijna overal wel iéts plantaardigs voorhanden is, zodat ik al verschillende sociale situaties doorzwom zonder maar te moeten melden dat ik zuivel en eieren van het menu heb geschrapt. Omdat ik al snel enkele dingen identificeerde die ik in elke supermarkt kan vinden als 'k een goestingske heb (speculaas, peperkoek, sommige zwarte chocolade, bepaalde chips). Omdat ik in een mum van tijd een pinterest-bord vol heerlijke recepten bij elkaar had geprikt. En omdat zelfs Sinterklaas niet zal hoeven lijden onder de nieuwe keuzes (marsepein! pepernoten! speculaas! mandarijntjes!). 

De kans zit er dik in dat 'k vroeg of laat toch bezwijk voor een lepel Nutella of een wafel met slagroom op de zeedijk. Net zoals ik moeiteloos een ei zou eten uit iemand's achtertuin, of melk van een kleine, duurzame boerderij. Maar voorlopig ziet het er naar uit dat eten en ik gewoon even goeie vrienden kunnen blijven, ook zonder ei en melk. En dat mijn broeken wat losser beginnen zitten. Maar dat zullen we binnenkort wel verhelpen met een beetje van dit. 

Haast u dus maar naar de boekwinkel voor dat boek van Dorien Knockaert; ik heb er alle vertrouwen in dat ook de omnivoren onder u het een feest voor oog en smaakpapillen zullen vinden. Smakelijk!


woensdag 3 oktober 2012

dag herfst (deel 1)


Waar we vorige weekend nog wat deden alsof het zomer was, is de herfst er nu echt doorgekomen. Ideaal moment dus om u nog wat leesvoer aan te raden; al las ik de meeste van deze kleppers in zonniger oorden tijdens de zomervakantie, want zoals gewoonlijk was een stevig deel van de rugzakkilo’s voor rekening van het leesvoer. Dus sleepten we naast de reisgidsen ook met:

How to be good – Nick Hornby
Ik verslond lang, lang geleden de boeken van Nick Hornby, maar werd een paar maanden terug weer aan die collectie herinnerd dankzij haar. Dus moest ik tien jaar later nog altijd heel erg lachen met High Fidelity, en vervolgens ook weer met How to be good - het verhaaltje van een man die in de ban geraakt van "het goede" en allerlei goedbedoelde maar slecht aflopende engagementen op z'n nek haalt. Heerlijke lichte maar toch ook slimme lectuur, een leuk beeld van Noord-Londen en héél veel luidop lachen.



Crippen – John Boyne
'n Hele lelijke, onaantrekkelijke cover, maar gezien meneer Kapucijnaap er wild van was deed ik toch ook maar een poging en mét succes. Net zoals in The house of Special purpose (over de dood van de Romanovs), neemt Boyne een historisch feit (in dit geval de moord op Cora Crippen die begin 20e eeuw veel stof deed opwaaien) en geeft een -mogelijke- versie van de gebeurtenissen. Die mix van waargebeurd en verzonnen is over het algemeen niet mijn ding, maar Boyne maakt het zodanig spannend dat het toch erg de moeite waard werd. En ik hou niet eens van spannende boeken!


A heartbreaking work of staggering genius – Dave Eggers
Die titel is uiteraard ironisch bedoeld, maar tegelijkertijd ook helemaal just. Het boek waarmee Eggers nog lang voor Wat is de Wat? doorbrak in de VS is een soort van hyperkinetische uppercut in boekvorm. Het verhaal is dat van Eggers zelf, over de dood van zijn ouders en hoe hij als 21-jarige de zorg van zijn 8-jarige broertje Toph op zich neemt. Dat klinkt deprimerend en is het ook, maar tegelijk is het boek zo grappig geschreven en barst het zodanig van energie dat het allesbehalve een zielig geheel wordt. Voorlopig een goeie kanshebber voor Kapucijnaap's favoriete boek in 2012.

The absolutist – John Boyne
 Nog zo'n verhaal van Boyne dat feiten met fictie vermengt. Dit keer een verhaal over twee jonge Britse soldaten aan het front van de Groote Oorlog. En over een, althans voor mij, weinig bekend stukje geschiedenis in die oorlog, dat van de soldaten die uit ethische bezwaren géén wapens ter hand wilden nemen in naam van het vaderland. Mooi én boeiend.

Various pets dead and alive – Martina Lewycka
Van de schrijfster van A short history of tractors in Ukraine, leek dit boek over hippie-ouders die hun intussen volwassen kinderen allerlei verkeerde wegen zien inslaan wel een leuke optie. En fijn vakantie entertainment was het ook wel, het leest vlot en kent een paar grappige passages maar daar blijft het ook bij, dus deze hoeft niet meteen op uw wish-list wat mij betreft.

Imperium – Ryszard Kapuscinski
Na jaren op het te-lezen lijstje was de treinrit naar Wit-Rusland natuurlijk hét moment om eindelijk het meesterwerk van Kapucinski te lezen. Maar ik liet het alweer liggen, en pas tegen de laatste vakantiehalte in Berlijn zat ik echt in het verhaal van Imperium. Al is verhaal een groot woord; Kapucinski beschrijft in de verschillende hoofdstukken zijn vele ervaringen met het Sovjetrijk neer, gaande van de confrontatie met Sovjetsoldaten als kind in zijn geboortestad Pinsk (Wit-Rusland) tot avonturen in Centraal-Azië en hallucinante verhalen over zichzelf binnensmokkelen in de Caucasus. Net die korte stukjes maken het geheel makkelijk leesbaar en geven een interessant overzicht van enkele boeiende episodes Sovjet-geschiedenis. Een aanrader voor de liefhebbers en een goeie inleiding voor de geinteresseerden.

Net na de vakantie las ik ook de nieuwste Dave Eggers die in de bibliotheek naar mij lag te blinken, Een hologram voor de koning. Maar helaas, deze viel een beetje tegen. Het relaas van de Amerikaanse zakenman die in een golfstaat één of ander IT-project gaat opzetten kon mij maar matig boeien. Maar de onaangename vertaling (heel erg Hollands) speelde zeker ook een rol, dus misschien doe ik voor deze later nog wel eens een poging met de originele versie.

En tegenwoordig ligt "Fatsoenlijk eten" van Karen Duve op het nachtkastje. Maandenlang zoek geweest in de bib, maar vorige week stond ie er ineens te blinken. Tot hiertoe ben ik alvast fan, maar daarover een volgende keer meer. Veel leesplezier!

maandag 2 juli 2012

voor op uw balkon

... of in uw zetel, aan het zwembad, onder de parasol, op de trein of waar dan ook, afhankelijk van het weer en uw vakantieplannen. Een boek, dat misstaat namelijk nergens. Ik las er de afgelopen weken enkele van topniveau, dus voor degenen onder u die nog op zoek zijn naar de ideale lectuur voor de zomermaanden:

-A short border handbook (Gazmend Kapllani) - meegenomen voor anderhalve pond in een charity shop ergens in Oost-Londen en z'n geld méér dan waard. Kapllani stak in 1990 de grens tussen Albanië en Griekenland over en vertelt op meesterlijke wijze over leven en overleven met "grenssyndroom", het soortement van aandoening dat we ons als geboren en getogen Belgen niet half kunnen inbeelden. Grappig en shockerend en ook heel erg leerrijk. Soit, the Guardian kan het beter uitleggen, dus gaat u hier maar kijken voor verdere info. 

-Vroeger is een ander land (Catherine Vuylsteke) - een thema dat dicht aanleunt bij het voorgaande, journaliste volgt een jaar lang acht onbegeleide minderjarigen uit alle uithoeken van de wereld die via grotere of kleinere omwegen in België zijn beland. Laat haar licht schijnen op onwaarschijnlijke tochten naar de Antwerpse haven, op het leven in thuislanden, op de nieuwe levens overal ten velde in België. Doet dat kundig en in stijl. De bijhorende tentoonstelling in het BELvue museum hebben we intussen al gemist. Dju toch. 

-Bicycle Diaries (David Byrne) - David Byrne blijkt een deel van de Talking Heads te zijn geweest. Qua bizarre intro kan dat tellen, maar naast new wave muziek (jazeker, ik heb ge-wikipedia't hoe Talking Heads precies omschreven moet worden), blijkt de mens vooral in de ban van het fietsen. Lang voor Bromptons hip werden reed Byrne al op z'n plooifiets rond, niet enkel in thuishaven New York, maar ook in Buenos Aeres, Londen, Berlijn en Istanbul, onder andere. Een héél fijn boek, vol inzichten over fietsen, over steden en ruimtelijke planning - absolute aanrader voor iedereen met ook maar de minste voorliefde voor het stalen ros. 

-Walking the lines (Mark Mason) - Het gebeurt niet vaak dat ik een boek spot in de winkel en meteen denk "ooooh, dat wil ik héél héél héél graag lezen". Wel zo toen ik in april Walking the lines spotte in verschillende Londense boekwinkels. Chance dat een maand later mijn verjaardag volgde en ik het boek mocht uitpakken. Het concept is even simpel als briljant: Mason heeft elke metrolijn van Londen van begin tot einde uitgewandeld (bovengronds, uiteraard - de ondergrondse versie zou naar alle waarschijnlijkheid een minder boeiend boek opleveren). Elke metrohalte werd aangedaan, van het door toeristen omgeven Leicester Square tot het soort haltes dat de meeste mensen enkel kennen van de metalen omroepstem, stijl "This train goes to Epping, via Hainault". Boordevol nutteloze maar amusante weetjes, maar ook met veel kennis van zaken, want Mason gaat ook op wandel met echte Londen-kenners, zoals een taxi chauffeuse in spé en de man die "Mind the Gap" insprak. Een heerlijk boek, want hoewel je ongedurig uitkijkt naar stukjes metrolijn die je goed kent, zijn ook de compleet onbekende delen van Londen boeiend beschreven, dus ook voor wie de stad niet kent is dit fijn leesvoer.

-Hummingbird Bakery Cookbook - Niet meteen in de running voor de Man Booker prize, maar toch ook een winner, gekregen van enkele collega's die mij zeer goed blijken te kennen en ook de added value van zo'n boek wel zagen zitten. Want uiteraard moet elke creatie meegebracht worden naar het werk. Mijn brouwsels komen nog lang niet in de buurt van the real thing, maar mogen er toch al enigszins zijn - dankzij nog een ander zeer geapprecieerd verjaardagskado'tje werd de citroencake alvast afgeleverd in stijl.  


Soit, mocht het dus alsnog maandenlang regenen deze zomer weet u alvast wat lezen én wat bakken.

zondag 4 maart 2012

winterslaap

Zullen we het er gewoon op houden dat ik een klein blog-winterslaapje heb gehouden?

Omdat het koud was en de creatief-factor na de kerstkado'tjes steil naar beneden ging. Omdat ik vele avonden  al vroeg met een boek onder de warme dekens kroop. Wat doet ne mens als het 8 graden is in de living, nietwaar.

Wat die acht graden betreft is er trouwens beterschap op komst, zodat u verder niet hoeft te vrezen dat 'k daar nog veel over ga mekkeren. In een vlaag van praktisch denken stuurde meneer Kapucijnaap immers een mailtje naar de huisbaas (wiens telefoonnummer we al zowat een jaar kwijt zijn). Dat we helemaal gek zijn op "ons" appartement, maar dat het er toch wel érrug koud wordt. En of daar misschien in iets aan gedaan kon worden. Vijf dagen later stonden huisbaas + chauffagist in onze living en werd de zaak beklonken: dinsdag 6 maart, op het gezegende uur van 7u 's ochtends, krijgen wij een nieuwe radiator. Zo simpel kan dat zijn. En komt u vooral niet af met de vraag waarom we de huisbaas niet eerder gecontacteerd hebben want een zinnig antwoord valt daar niet op te formuleren.

Soit, ik zat dus wel veel met de neus in de boeken - na het werk naar de bib race'n en dan thuiskomen met een stapel boeken waarvan je niet weet hoe je eraan gaat beginnen; dat zou ik dus ook een verblij-ding durven noemen. En als die boeken dan ook nog eens geweldig in de smaak vallen, dan zijn we al helemaal content - een zeer kleine selectie:
Ik viel helemaal voor de tekenstijl en fijne verhalen van de Canadese stripschrijver Guy Delisle. De Brusselse bib had Burma, Shenzhen en Pyongyang in aanbieding - drie pareltjes die niet alleen mooi zijn om naar te kijken, maar ook blijk geven van een geweldig observerings- en zelfrelativeringsvermogen. Me like.
Verder waagde ik me aan beider boekskens van  Stéphane Hessel - Indignez-vous en Engagez-vous; u weet wel, die waar de indignados de mosterd hebben gehaald. Ik was het niet met alles eens, maar wel met heel veel; om nog maar te zwijgen van mijn appreciatie voor iemand die op zo weinig bladzijden zoveel kan zeggen. Veel tijd hoeft u er niet voor te maken, en het zal de moeite lonen.
Maar het allermeest werd ik van mijn sokken geblazen door "Heerlijke nieuwe wereld"; niet van Aldous Huxley maar wel van Günter Wallraff. U hebt misschien in de Humo al eens een stuk Wallraff gelezen - 't is die mens die undercover in de minst benijdenswaardige rollen kruipt; als fabrieksarbeider bij een leverancier van Lidl, als migrant, als dakloze, als werknemer in een call center. Ik zou het boek geen eer aan doen door een verdere beschrijving te geven, maar kan het u enkel aanraden. Al is het lezen op eigen risico want de boosheid krijgt u er gratis bij.

Ik haalde ook nog wat klassiekers/hypes in huis, maar die vielen dan weer behoorlijk tegen; Connie Palmen (I.M., Logboek van een onbarmhartig jaar) en De eenzaamheid van de priemgetallen komen alvast niet in het lijstje van favoriete boeken van 2012. Maar misschien kent u wel nog een boek dat daar wel kans op maakt?

Ziezo, en nu ga ik weer even in blog-slaapstand, want hou u vast het is zover, uw kapucijnaap gaat leren autorijden. Zowat alle dagen na het werk en op zaterdag. Tot ik erbij neerval en hopelijk ook tot ik het kan. Gelieve in grote bogen om rijschool-auto's in het Brusselse te rijden, dat zal het beste zijn voor ons allemaal.Waarvoor dank.