Green & the city: Barcelona

Ik was twee dagen in Barcelona begin deze week. Niet voor het eerst, maar wel voor het eerst met het vliegtuig. Eerdere bezoekjes gebeurden op iets ecologisch verantwoordere wijze: met de bus, op schooluitstap in het zesde middelbaar (ik was zo rond Luxemburg al aan het overgeven); met de nachttrein uit Parijs (keislecht geslapen met dank aan een baby in de gedeelde slaapwagon, maar wakker worden met zicht op de de Middellandse Zee maakte veel goed) en afgelopen lente met de fiets vanuit Avignon. Deze keer was het gewoon keihard met Ryanair, en vandaag doe ik nog eens hetzelfde traject dus ik ga regelrecht naar de hel der ecologisten, maar om het toch wat goed te maken, deel ik graag wat groene adresjes in Barcelona: vegan-vriendelijke restaurantjes, een paar leuke winkels met een fair aanbod en een fietstip. Naar goede gewoonte nam ik veel te weinig foto’s, dus klik vooral verder op de links om een beter beeld te krijgen van de verschillende etablissementen.

Vegan/vegetarisch lekkers

Teresa Carles: Het beroemdste vegetarische restaurant van de stad heeft een meer dan degelijk aanbod voor veganisten. De hoofdgerechten zijn meer dan geslaagd, maar ik werd vooral enthousiast van de originele vegan desserts. Om de hoek zit het flexitarische Flax & Kale van dezelfde uitbaters (niet volledig vegetarisch, maar wel voornamelijk plantbased dus opties genoeg), maar die plek opent helaas te laat om een ontbijt-voor-het-werk toe te laten. Ochtendlijk Barcelona leeft vooral van koffie en croissants aan de toog van Spaanse café’s – wat mij telkens weer bij mijn grootste vegan frustratie brengt, namelijk het feit dat je bijna per definitie in hippe, Scandinavische interieurs terecht komt voor toast met avocado, waarbij je niet meer weet of je nu in Barcelona, Berlijn of Belgrado zit en er toch wel wat couleur locale verloren gaat. Goed, Teresa Carles dus, hip maar wel erg Spaans: website  Wijk: Placa Catalunya/El Raval. Carrer del Jovellanos 2

De obligate toast avocado bij Teresa Carles - ik was vooral onder de indruk van de schuimlaag op de soja cappucino

Gopal: De ultieme guilty pleasure voor vegans in Barcelona – belachelijk lekkere burgers en desserts (de chocolade donut!), en een vegan tortilla waarvan ik mij nog steeds afvraag hoe ze hem maken. Er zijn een paar zitplaatsen binnen, maar bij mooi weer is het leuker zitten op het pleintje voor de deur. Op het zelfde plein zitten ook nog Green bikes (zie hieronder) en een ander vegetarisch/veganistisch restaurant genaamd Vegetalia, dat ik nog niet heb getest. Happy Cow pagina. Wijk: Gotic. Carrer dels Escudellers 42.

Quinoa: mini restaurantje in Gracia waar je terecht kan voor vegetarische en vegan quiches, burgers, sla’tjes en taart. Als er geen plaats is om te zitten, kan je je buit meenemen en opeten op de Placa del Sol. Happy Cow pagina. Wijk : Gracia Travessera de Gracia 203.

Coco: vegetarische en vegan empanadas, quiches en taartjes in El Raval. Ik vind geen website terug, volgens mij lag deze in de Carrer de las Tapies, een zijstraat van de Ramblas.

La Vietnamita: Vietnamees restaurantje in Gracia met lekke veggie en vegan opties, al check je best even of het gerecht dat je wilt niet met vissaus wordt bereidt. website Wijk: Gracia. Torrent del’Olla 78. Blijkbaar zit er ook een vestiging in Born, op de Carrer Commerc, 17.

Café Camelia: gezellig café’tje in Gracia waar je terecht kan voor koffie en lunch, alles op het menu is vegetarisch, meestal zijn er ook vegan opties. Happy Cow pagina. Wijk: Gracia. Carrer Verdi 79. 

Rasoterra: Vegetarische/plantaardige slow food van de bovenste plank – dit is het ideale adres voor wie het even gehad heeft met de ietwat hippie aandoende cafétjes, en als het wat specialer mag zijn. Misschien wel één van de lekkerste plekken waar we ooit aten. website Wijk : Gotic. Carrer del Palau 5

DosTrece: Ontbijt vinden voor 10 uur ‘s ochtends is niet altijd simpel in Barcelona, maar hier kon ik om half tien al aanschuiven voor vegan French toast. website Wijk: Raval. Carrer Carme 40. 

Faire winkels

Amapola: vegan winkel, met een (redelijk beperkt) aanbod leervrije schoenen, maar ook handtassen, T-shirts en andere accessoires. Website. Wijk: Gracia. Travessera de la Gracia 129

Okoluti: Met voorsprong mijn favoriete winkel in Barcelona, met een redelijk uitgebreid aanbod kleren voor jong en oud, maar ook boeken (vooral in het Spaans), juwelen en praktische spullen als hervulbare flessen. Website. Wijk: Gracia. Asturies 36-38. Blijkbaar zit er ook een filiaal in het shoppingcentrum Arenas aan de Plaza Espanya. 

Gra de Gracia: wie een appartementje huurt in de stad en zelf kookt, kan terecht in deze verpakkingsvrije winkel. Website. Wijk: Gracia. Carrer de Puigmarti 11

Rollitoasi: dit winkeltje is niet uitgesproken “groen”, maar verkoopt wel enkel zelfgemaakte spullen van locale ontwerpers. Ik zag er onder andere mooie juwelen en gedrukte prenten en postkaartjes.  Website. Wijk: Gracia. Travessera de Gracia 141.

GreenLifeStyle: mooie winkel met “eco fashion”. Website. Wijk: Gracia. Torent de l’Olla 95. 

Skunkfunk: Dit Spaanse merk beperkt zich uiteraard niet tot Barcelona, maar de flagshipstore krijgt toch een speciale vermelding. Nog niet het hele aanbod is groen, maar Skunkfunk is wel een echte voorloper op vlak van duurzaamheid, en je vind heel wat modellen in de collectie gemaakt uit bio-katoen, Lyocell of andere eco-stoffen, en een heel aanbod niet-lederen handtassen.  Website. Wijk: Gotic. Carrer Ferran 19

La Central: een zijsprongetje binnen het ecologisch verantwoorde/faire aanbod; omdat boekenwinkels nu eenmaal altijd goed zijn. Voor wie van boeken houdt maar (net als ik) weinig tot geen Spaans begrijpt heeft de vestiging van La Central in Raval een meer dan degelijke selectie Engelstalige boeken (inclusief stadsgidsen voor Barcelona); en een gevaarlijk aantrekkelijk aanbod van schriftjes en dergelijke. Website. Wijk: Raval Carrer Elisabets 6 (ook filialen elders in de stad, maar hier hebben ze het meeste Engelstalig aanbod). 

De fiets op: het fietsdeel system Bicing is er enkel voor inwoners van Barcelona, dus doe geen moeite om uit te vissen hoe je die dingen kan uitlenen. Ik huurde goedkoop (3 euro voor 2 uur) een fiets bij Green bikes in Barrio Gotic, en peddelde Montjuïc op voor een picknick in het zonnetje (ok, ik peddelde de berg half op en ging te voet verder want die huurtfietsjes met 3 versnellingen zijn niet echt gemaakt voor dat soort hellingen). Fietsen in Barcelona kan heerlijk zijn, maar het loont om fietsvriendelijke straten op te zoeken want in de smalle straatjes is de weg delen met het autoverkeer niet altijd even gezellig. 

Halverwege Montjuic

Vegan pitstop in Istanbul

Dankzij een gemiste aansluiting met een niet nader genoemde vliegtuigmaatschappij kreeg ik bij mijn terugkeer naar Nepal twee weken geleden zomaar een half dagje Istanbul kado. Terwijl de lange rij aan de service desk zich opwond in de vertragingen en planning voor aansluitende vluchten, stond ik stiekem te grijnzen en te denken YES, Istanbul! Zes jaar geleden treinden we al eens die richting uit maar omdat we vliegvakanties proberen te vermijden zat een korte trip richting Turkije er niet meteen weer in.

Ik tramde naar Sultanahmet, vergaapte mij aan de Blauwe Moskee en Aya Sofia en wandelde tot aan het water om de zeelucht op te snuiven alvorens weer richting landlocked Nepal te vertrekken. Vervolgends verdwaalde ik een paar uur rond Karakoy en de Galata toren, met dank aan een Facebookvriend die een paar jaar in Istanbul heeft gewoond en wist te vertellen dat dat een fijn buurtje was.

Happy Cow op zijn beurt maakte dan weer gewag van Bi’Nevi, een vegan restaurant in diezelfde buurt, dus toen de honger opstak was de keuze snel gemaakt. Ik at een mix van vegan salades, met als grote uitblinker tomaten met “feta” gemaakt van amandelen. Dat zag er zo uit en was geweldig lekker:

Bi’ Nevi is een kleine, gezellige plek, met een paar tafeltjes buiten bij mooi weer, en heel vriendelijk personeel dat yummy komkommerwater bij je maaltijd serveert. Mocht u zich dus ook ooit in Istanbul bevinden, voor enkele uren of enkele dagen, allen daarheen!

Namaste!

Nepal, dus. Zes weken werden er tien, en na wat vakantie op Brussels bodem ga ik er nog een stuk of zes bij doen, daar in Kathmandu. Omdat het waar is wat ze zeggen, dat Nepal het soort land is waar je komt voor 2 weken en blijft plakken voor 6 maanden. Ik bracht vooral veel tijd door op kantoor (stel u er vooral niets al te avontuurlijk bij voor, bij die job van mij daar), maar ook dan is het makkelijk om te vallen voor de charmes van Kathmandu, de chille vibe, en al die vriendelijke mensen die zo hard aan het werk zijn om hun land weer op te bouwen. En die het zo hard verdienen dat de toeristen en masse terugkomen. 

Ik vulde mijn weekends zonder enige moeite, met sightseeing, met yogalessen (voorspelbaar!), bezoekjes aan de farmer's market, iced soya lattes drinken en struinen door tweedehandsboekenwinkels. Een soortement van vijfsterren-bestemming voor humanitaire hulpverleners zeg maar. Mocht u dus nog eens goesting hebben in een verre reis, ik zou Nepal echt niet warmer kunnen aanbevelen.

Intussen diende ik ook mijn ontslag in bij de fancy schmancy internationale job en dus ga ik mij die laatste maand in Nepal uitleven als vrijwilliger bij Circus Kathmandu. Het gratuite YOLO-gemekker zal ik u besparen, maar ik ben wel heel content en als ik in november terugkom gaat er nogal geblogd worden, met die herwonnen zee van tijd. Tot binnekort!

Berlijn - de vegan paradise aflevering

Geen bezoek aan Berlijn zonder dat we weer een reeks heerlijke nieuwe adresjes ontdekken. Snel wegklikken dus als u het intussen zo wel gehad heeft met mijn Berlijn-posts. Het was ons eerste bezoek aan Berlijn sinds ik de zuivel volledig van het menu schrapte en de geruchten zijn helemaal waar: Berlijn is vegan paradise. Vooral na 8 dagen op de fiets langs kleine stadjes waar we telkens bij de plaatselijke Italiaan belandden voor een spaghetti napoli, aten we ons in Berlijn compleet te pletter aan vegan lekkernijen. We vonden de meeste adressen dankzij Happycow, al maakten Suzette en de Groene Meisjes ook al een gelijkaardig lijstje en ook Vegan NomNoms heeft een handig overzicht. We ontdekten:

 

Eisbärliner - gezellig klein ijssalon op de Boxhagenerplatz. Er is roomijs, maar ook vegan ijs, vegan wafels en vegan iced coffee met slagroom. Nomnomnom. Friedrichshain

Kopps - In Mitte schoven we aan voor de vegan brunch bij Kopps; een groot buffet met lekker zelfgemaakt spul (mmm, de vanille pudding) en namaak-vlezekes in een hip interieur (géén tweedehandszeteltjes, dat werkt op den duur ook eens verfrissend). Ook het middag- en avondmenu in dit volledig vegan restaurant zag er heerlijk uit, dus we komen graag nog eens terug. Mitte.

Dolores – leuke plek voor burrito’s in Mitte, de vegan opties staan allemaal aangegeven – je kan ofwel voor één van de “standard” burrito’s gaan, of zelf iets samenstellen uit het modulaire menu. Lekkerrr. Mitte.

 

Veganz – een vegan supermarkt! Serieus, die Berlijners zijn toch ongelooflijk. Er zijn twee filialen, maar wij gingen naar de eerste vestiging in de Schivelbeinerstrasse. Uiteraard zijn al die vegan speciallekes (slagroom, pizza’s, ijsjes, opwarm maaltijden, eindeloze variaties op vlees) geen must, maar wel leuk af en toe. Er is uiteraard ook een “gewoon” aanbod aan groenten, fruit en granen, maar ook make-up, verzorgingsproducten en vegan kookboeken. Bij de ingang zit een verse bakkerij met heerlijke taartjes en lunchgerechten, om mee te nemen of ter plekke op te eten. Naast de deur kan je terecht voor een ruime collectie leer-vrije schoenen en diervriendelijke kledij (meer daarover hieronder). Prenzlauerberg.

Vego - het Prenzlauerbergse equivalent van YoYo in Friedrichshain. Gyros! Visburgers! Bacon Cheese burgers! Allemaal vegan en te lekker. Ze hebben ook een eigen chocolade op de markt gebracht en die is té lekker (en verslavend) voor woorden; niks suikervrije 80% cacao, wel een soort van opgesteven Nutella-reep. Kwijl. Prenzlauerberg

Lucky Leek - de ideale tegenhanger van het fast food geweld van Vego en YoYo. Haute cuisine voor vegans als het ware. Over het algemeen leggen wij niet meer dan 20 euro op tafel voor een diner voor twee, maar de 55 euro die ze hier vroegen voor 2 voorgerechten, 2 hoofdgerechten, drankjes en een gedeeld dessert was zeer de moeite waard. Ik zou ZO teruggaan voor een tweede portie van het heerlijke dessert (vlierbloesemijs, heerlijke truffel en iets zalig romig met pistache), maar ook de voor- en hoofdgerechten waren zeer de moeite waard, net als het gezellige grote terras. Prenzlauerberg.

Café Morgenrot - het bekendste café van de Kastanienallee stond al erg lang op mijn Berlijn-lijstje maar om één of andere reden geraakten we er nu pas voor het eerst. Voor een schamele 8 euro schuif je aan voor een rijkelijk vegetarisch (grotendeels veganistisch) buffet. De erwtjes-spread was een ware ontdekking die ik zeker ook in eigen keuken ‘ns wil proberen. Ook een fijne plek voor een koffie met vegan slagroom en een muffin in de namiddag. Bovendien draait dit café-collectief rond meer dan lekker eten – er staan vrijwilligers achter de bar, er is plaats voor politiek debat en feministische brei-kringen en ze hanteren een fijn prijssysteem voor de brunch: wie kan/wil, betaalt 10 euro voor het buffet (nog altijd een prikje, zeker naar Belgische normen), zodat iemand die het minder breed heeft voor 6 euro kan aanschuiven. Prenzlauerberg

 

Ooh lala - Paradijs voor taartenliefhebbers (toch altijd een heikel punt voor vegans), bij Oh lala draait het allemaal rond vegan Franse keuken, met veel quiches en gebak dus. We hadden geluk en konden zonder reservatie aanschuiven aan de zaterdagbrunch, die bestond uit een aantrekkelijke combinatie van warme en koude hartige gerechten, en een heerlijk zoet buffet.  Pannenkoeken! Croissants! Watermeloenmojito! Ook de taarten in de koelvitrine zagen er geweldig uit, maar dat ging er net niet meer bij helaas. Friedrichshain.

 

Ooh lala - lelijke foto maar de blik op deze taarten kon ik u echt niet onthouden

We deden ook nog een heel klein beetje andere dingen naast al dat eten, marineren in de hitte in de parken, handstand oefenen en chillen in de hangmat met zicht op de Oderbergerstrasse waar we via AirBnB onderdak vonden.

 

Tempelhof: voor het eerst fietsten we niet enkel voorbij Tempelhof maar gingen we ook op het terrein 'ns een kijkje nemen. Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog gespannen, maar zo'n in onbruik geraakte luchthaven, het is toch nog wat anders dan gewoon "een groot park". Er werd duchtig gepicknikt, gebarbecue'd, en geluierd op de grasvelden en tegelijk ook stevig gefietst, gevliegerd, gespeeld en gelopen op die eindeloze landingsbanen. Daarenboven zijn de oude gebouwen zelf ook meer dan de moeite waard.

Gedenkstatte Berlin Mauer: Geen idee hoe we na het DDR-museum, het Stasimuseum en de Stasi-gevangenis deze gedenk-site volledig vergeten waren. Aan de Bernauerstrasse, waar de muur ooit doorliep hebben de Berlijners een indrukwekkende memorial opgezet. Binnen in het kleine gebouw loopt een tentoonstelling over het leven aan weerszijden van de muur, met een lange lijst slachtoffers van ontsnappingspogingen waar je stil van wordt. Buiten getuigt het laatste stuk muur met de oorspronkelijke veiligheidszone hoe knettergek en beangstigend die opdeling van de stad eigenlijk was. De tentoonstelling loopt er ook verder door, en zoals het Berlijners betaamt, doen ze ook dit weer in stijl:

 

En bij wijze van uitsmijter, nog twee sympathieke winkeltjes :

 

Polly Paper – ecologisch verantwoorde papierwaren. Gaande van functionele mappen en enveloppen tot kleurrijke lampen en originele notitieboekjes. Mitte.

 

Avesu & DearGoods – Alsof die vegan supermarkt nog niet genoeg was, zitten er naast Veganz nog twee heerlijke winkeltjes. Bij Avesu vind je een ruim aanbod leer-vrije schoenen. Sandalen, wandelschoenen, naar-het-werk-schoenen, flipflops, sneakers; ALLES. Nog een deur verder zit het mooie DearGoods, een winkeltje vol ecologisch en sociaal verantwoorde kledij en accessoires, allemaal schoon en niks overjaarse hippie. Prenzlauerberg.

 

Ik gooi deze adresjes ook op de “Ein Berliner” pagina, maar het kaartje zal u voorlopig zelf moeten aanvullen.

Die keer dat we van Praag naar Berlijn fietsten

We schakelden dit jaar dus nog een versnelling lager dan gewoonlijk en ruilden de trein in voor de fiets. Vijfhonderd kilometer lang, vanuit Praag via Dresden naar Berlijn. Langs de Elbe, die tot een week voor onze passage nog zeer lelijk huishield in Tsjechië en Duitsland, getuige de waterlijn die in sommige stadjes nog ver weg van de rivier op de muren zichtbaar was. 

Yes, fietsen langs de Elbe dus. Klinkt als een bomma-vakantie extraordinaire, en dat was het ook een beetje, afgaande op de gemiddelde leeftijd van de andere fietsers die we onderweg tegenkwamen. Serieus, is er eigenlijk een reden waarom jonge mensen niet op fietsvakantie gaan? Fietsvakanties zijn namelijk een feest. Altijd buiten, nooit file, nooit stress over vertrekuren van bus of trein. Bovendien kunt ge alle fysieke inspanning schaamteloos te niet doen door het eten van industriële hoeveelheden boterhammen met pindakaas en confituur. 

Hoe dat praktisch in z'n werk ging? We reserveerden twee trekkingfietsen en een stel fietstassen bij Fahrradstation, boekten een retourtje Brussel-Berlijn met de Deutsche Bahn, treinden met de fietsen van Berlijn naar Praag en peddelden vervolgens weer helemaal terug naar Berlijn. Omslachtig? Zeker. Garantie voor een topvakantie? Nog meer. Kwestie van de weg niet kwijt te raken kochten we het Radtourenbuch Elberadweg Teil 1: von Prag nach Magdeburg bij Anticyclone des Açores (de beste reisboekhandel van Brussel). Nog handiger ongetwijfeld voor wie ook daadwerkelijk Duits verstaat. Als bij wonder bleven we de hele route gespaard van materiaalpech, maar om dat goed te maken reed ik in het laatste weekend in Berlijn wel twee keer lek op één dag. Dank u, Berlijnse bierflesjes. De route zelf kreeg het op een bepaald moment wel even moeilijk, maar verder hadden we niet te klagen - eindeloze fietspaden langs de rivier en geen auto in zicht.

Het ongelooflijke voordeel in vergelijking met de trein is dat ge op de fiets kleine dorpjes kunt aandoen waar geen bal te beleven valt, maar waar het wel aangenaam picknicken is. Met wat chance komt ge zelfs wat plaatselijke kunst tegen onder de vorm van een bushok met schrijnend gebrek aan stijl:

We zagen dus Praag terug, voor het eerst sinds de eerste Kapucijnapen treinreis 6 jaar geleden. Praag stikt nog altijd van de toeristen, maar is gelukkig ook nog altijd zodanig mooi dat ge het die mensen niet kunt kwalijk nemen. Het is gelukkig ook het soort stad waar minimale moeite volstaat om de grootste drukte te vermijden. En waar ze op charmante wijze halve gebouwen renoveren.

Verder ontdekten we Dresden, waar de statige heropgebouwde Altstadt aanschurkt tegen een heel erg Berlijns aandoende relaxte Neustadt.. En tussendoor zagen we veel schoon groen en small town Tsjechië en Oost-Duitsland, tot in Lutherstadt-Wittenberg alwaar er wel een ree-formatie mopje vanaf kon:

Vandaar ging het in rechte lijn weer naar de moderne tijd en kon ik nog eens iets anders eten dan spaghetti napolitana, eerst in Potsdam en vervolgens in Berlijn.

tekening (c) gezuster Kapucijnaap

Een zalige vakantie dus - met schoon weer, veel buitenlucht, goed gezelschap, coole steden en vooral géén zadelpijn dankzij mijn beste vriend de fietsbroek. Yes! We beginnen dus alvast te dromen van onze volgende fietsbestemming, al uw suggesties voor een vlakke route zijn meer dan welkom.

wij zijn zo bij u terug

Naar goede gewoonte vergat ik het "On a break" bordje hier uit te hangen. Volstaat momenteel te zeggen dat er een fietsbroek te pas kwam aan de zomervakantie dit jaar en er dus geen enkele flatterende foto voor handen is.

De Kapucijnapen peddelden van Praag naar Berlijn de afgelopen 2 weken. In Oost-Duitsland vooral in het gezelschap van Duitse gepensioneerden, maar dat is geen erg want cycling makes you awesome.

Bron prentje

Opgewekte Kapucijnaap is bij deze weer open for business; bedankt dat u er nog bent!

Hej Koebenhavn!

Het is weer eens verdacht stil ten huize Kapucijnaap, maar maakt u zich vooral geen zorgen - ik ben voor 2 weken terug helemaal student, en wel in Kopenhagen. Alwaar het sinds mijn aankomst zondag (met de trein, dat spreekt - naai-s vertelde u vorige zomer nog hoe dat moet) heerlijk weer is en de Denen bijgevolg in opperbeste stemming zijn. Twee weken lang mag ik doen alsof ik een echte Kopenhagenaar ben, in mijn stijlvolle Scandinavische kamer op een fijn gedeeld appartementje in Norrebro. Twee weken lang brengt mijn ochtendlijke wandeling over de Louisebrug mij naar de idyllische uniefgebouwen alwaar er lustig gestudeerd wordt aan picknicktafels in de tuin. 

Twee weken lang wordt de koffieliefde on hold gezet wegens ongelooflijk duur, en vervangen door vegan cinnamon roll liefde. Ook niet slecht. In het weekend zal ik ook eindelijk de fiets van stal halen en mij op die oversized al-te-hippe mannenfiets in het woeste fietsverkeer van Kopenhagen wagen. Moet lukken op die al even oversized fietspaden hier (checkt u even de verhoudingen voetpad-fietspad-autorijstroken op onderstaande foto). 

Onder de stralende zon wint deze stad alvast een pak meer bonuspunten dan toen we ze 2 zomers geleden aandeden in 4 dagen van kou en regen. En ik ben hier uiteraard héél flink aan het studeren, maar uw Kopenhagentips om de vrije avonden en weekends op te vullen zijn zeer welkom! Tak!

Kapucijnaap neemt u mee naar... Berlijn!

Eindelijk. Hebt u dat ook; van die plannen in uw hoofd, die daar maandenlang zitten en nooit in de praktijk worden omgezet? Maandenlang schreef ik deze Berlijn-gids in mijn hoofd. En nooit kwam ie op papier (goed, op het beeldscherm). Maar kijk, een nieuw jaar, nieuwe voornemens en HOP, daar is ie. Deel één van Kapucijnaap’s eigenste stadsgidsjes. Brussel en Londen zitten namelijk ook nog in mijn hoofd en in mijn mouw.  Maar we beginnen klein, bij de stad die ik het minste ken, een waarover ik dus ook het minste bij elkaar kan schrijven. Veel van wat ik hier bij elkaar schreef, vond u eerder ook al hier, hier, hier of hier; maar bij deze is de hele handel geordend en in kaart gebracht. Op deze pagina leest u vanaf nu over mijn favoriete Berlijn-plekken. Kapucijnaap-stijl, dat wil zeggen: met sterke nadruk op tweedehands, ecologisch verantwoorde adresjes, creatieve plekken, boekwinkels en lekkers voor vegetariërs/vegans*. Voor de beste nachtclubs, hipste platenwinkels en sjieke restaurants moet u elders zijn. Kwestie van uw verwachtingen meteen maar te temperen. Laten we ook even afspreken dat de artisanale kaartjes zijn wat ze zijn; handgetekend en niet per definitie overal 100% overeenstemmend met de correcte GPS-coördinaten. Omdat ik er vanuit ga dat u ook wel een échte kaart meeneemt op reis. Ik verzamelde ook heel wat links naar andere bloggers of leuke sites die fijne Berlijn-tips in de aanbieding hebben; kwestie dat u eindeloos kan blijven doorklikken.

Goed; mocht u dus nog op zoek zijn naar een vakantie bestemming voor deze zomer... Here we go!

*disclaimer wat betreft dat vegan: al deze plekken bezocht ik voor ik uitsluitend plantaardig begon te eten, en ik kan bijgevolg geen garantie geven dat alle suggesties vegan opties in het aanbod hebben. Waar ik het zeker weet, heb ik het wel vermeld. 

Londen - frozen edition

De combinatie van goedkope treintickets en een gezonde dosis zelfmedelijden omwille van het gebrek aan kerstvakantie maakte dat de Kapucijnapen zich midden januari in Londen bevonden, alwaar de sneeuw met bakken uit de lucht viel. Gelukkig is er geen plek ter wereld die natte, bevroren ledematen zo de moeite waard maakt. 

We hingen rond op Exmouth Market, waar we de besneeuwde eetstalletjes dit keer links lieten liggen en heerlijk ontbijt vonden bij Caravan (soja latte + zuurdesemboterham met geprakte avocado en chillivlokken = mmm). Afgezien van het lekkere eten en de perfecte koffie is het straatje ook de moeite omwille van een paar kleine fijne winkeltjes, ondere andere Family Tree en Space. 

Dankzij deze tip van de Groene Prinses testten we de veganistische keuken van SAF, boven de Wholefoods supermarkt van Kensington High Street. Op het menu stonden een lekkere noten/cranberry "kaas"; een niet-heel-erg-speciale zeewier salade; een hamburger met iets dat echt heel erg op gesmolten kaas leek; en een chocomousse. What can I say, chocomousse gemaakt van geprakte dadels is toch niet echt chocomousse als u het mij vraagt. Maar verder was het wel lekker dus; en een plezier om te kunnen kiezen uit een hele menukaart vol plantaardige gerechten. Heeft toch wat meer charme dan "de vegetarische spaghetti zonder kaas, alstublieft". Meer lekkers aten we bij ViTao in Wardour Street (alles vegan, beetje te veel obligate panfluitmuziek en hennepinrichting helaas), Bill's en Rosa's (alwaar de vegan opties minder uitgebreid waren, maar wel bestaande, en de inrichting dan weer wél helemaal geslaagd - cliché's zijn er kennelijk toch om onderhouden te worden). 

Verder kwamen we naar goede gewoonte naar huis met kilo's extra baggage aan boeken, bij elkaar gesprokkeld in de vele charity-shops die Londen rijk is, maar ook hier en hier. En waren we blij te zien dat de Carnaby book exchange weliswaar een verdieping hoger zit in het Kingly Court, maar toch nog altijd bestaat. Een winkelruimte gevuld met boekenkasten, wat zetels en tafels en niks anders. Geen winkeljuffrouw, geen toezicht, niks. Enkel een gezonde dosis geloof in de mensheid en een boek waarin mensen opschrijven welk boek ze meenemen, en welk ze in ruil achterlaten.

Kwestie van een beetje cultureel verantwoord (en ook wel: warm) te blijven gooiden we ook nog wat musea in het programma. Op zaterdagnamiddag trotseerden we samen met een koppel vrienden de massa's in het Science museum. De drukte viel beter mee dan verwacht, vooral omdat het museum gewoon ZO gigantisch is, dat de mensenzee redelijk verspreid blijft. We hadden geluk dat de vrienden hun vijfjarige hadden meegebracht en we dus onbeschaamd te keer konden gaan op het doe-verdiep. Allemaal wetenschappelijk onderbouwd uiteraard. Een geweldig museum voor wie met (grote of kleine) kinderen naar de Britse hoofdstad trekt.   

Op maandagochtend maakten we gebruik van de gratis toegang tot Courtauld (sinds 1 februari niet langer gratis op maandag, maar wel nog altijd goedkoper dan de andere dagen van de week) om wat oude meesters te bewonderen. Al moet ik er tot mijn schande bij vertellen dat al die Rubens en dergelijke mij toch maar weinig doet. Sorry, Peter Paul. Enkel voor de liefhebbers dus (al biedt Courtauld naast Rubens nog een impressionante reeks schilder-supersterren); of voor wie het heerlijke Somerset House graag van binnen wil zien. 

Enthousiaster waren we over ons allereerste bezoek aan het Museum of London in de Docklands. Op weekdagen is het iets verder afgelegen broertje van het Museum of London de moeite waard gewoon al omwille van de ligging en de bizarre buzz die rond het middaguur op Canary Wharf hangt. Het is een klein gevecht met kostuums, mantelpakjes en andere power-dressers die gehaast richting snackbars, restaurants en winkels wandelen. Maar eens uitgespuwd door de mensenmassa, ligt het museum in alle rust te blinken aan de dokken. Je krijgt er de geschiedenis van Londen aan de hand van de rivier voorgeschoteld, met onder andere een interessante tentoonstelling over de rol van Londen in de slavenhandel. Winner.  

De sneeuw had overigens ook z'n voordelen, want we zagen de bloemenmarkt van Columbia Road rustiger dan ooit. En konden een grijns niet onderdrukken toen er uit één van die geweldige huisjes een man buiten stapte in skipak, met snowboard onder de arm. Op weg naar Hampstead Heath of een andere heuvel ongetwijfeld.

En op de allerlaatste dag kwam de zon er toch nog door. Feest!

Ik was er even niet.

Dat zat zo. In januari was er uitwaaien aan zee, gevolgd door regen in Brussel, sneeuw in Brussel, sneeuw in Osnabrück, sneeuw in Londen en regen in Brussel. Ik wilde dat graag delen, maar intussen waren er nog de overblijfselen van 2012 die de revue passeerden. En was er werk. Véél werk. Tof werk. Zo veel en zo'n tof werk dat ik mij in februari opeens tien dagen lang in het buitenland bevond. Voor het werk. In Turkmenistan. 

Turk-me-ni-stan. Ook vijf dagen na terugkomst kan ik nog niet zo goed geloven dat ik daar was. En hoe hard tien dagen Turkmenistan botst met de dartele wereld der Vlaamsche naaiblogs. Mijn hoofd is er dus nog niet helemaal bij, maar lijf en leden zijn weer in Brussel, klaar om u een heel klein beetje Turkmenistan te tonen.

Ik zag voornamelijk Ashgabat, alwaar de voorliefde voor marmer en goud groot is. Zo groot dat de vertrouwde Soviet-appartementsblokken zowaar klein en gezellig leken. Er waren bergen (en net daar achter Iran) en stoffenwinkels en tapijten. 

Ik gebruikte mijn 10 woorden Russisch om de juiste mashroetka naar Tolkuchka bazaar te zoeken; om vervolgens te moeten vaststellen dat er beton gestort is op "the largest open air market in Central Asia", beton en plastieken palmbomen. Dat er nog altijd kamelen verkocht worden, en schapen die vervolgens in busjes en kofferbakken worden gelaten, en geweldige naaimachines; maar vooral ook heel veel goedkope made in China brol. Ik kocht er een meter stof die ik vervolgens onder geen beding mocht betalen. Padarok. Kado. 

Ik at liters linzensoep, massa's noten en gedroogd fruit en heerlijke aubergine-salades, maar moest ook het plantaardige eetpatroon tijdelijk afzweren en at op uitnodiging van de collega's soep met schaap en chicken shashlik; met een glas kamelenmelk erbij. De vleesetende veganist, het is weer eens wat anders. En daarnaast vond ik ook de lente, tussen de grijze dagen door. Heerlijk warme lentedagen, waardoor ik zowaar met lichtroze blos terug naar België keerde. Alwaar het sneeuwtapijt mij toelachte. 

          

Op het vliegtuig naar Istanbul kreeg ik overigens Tante Hilde in de handen geduwd. En gezien haar kinders al 2 jaar niet meer op reis zijn geweest, trakteerde ik de familie dan maar op een enkeltje Ashgabat, dolle pret verzekerd. 

Weet u al wat doen dit weekend?

Zo niet, raad ik u met plezier de laatste dagen aan van de Cas Oorthuys tentoonstelling in het Broodhuis (ofte het "Museum van de Stad") in Brussel. De tentoonstelling neemt je mee naar het Brussel in de jaren '40 en '50, toen iedereen nog in oncomfortabele maar oh-zo-mooie outfits liep. Toen de koepel nog niet op het Justitiepaleis stond en je nog kon parkeren op de Grote Markt of het Muntplein (intussen wachten we hoopvol op de dag dat we dat ook in verleden tijd over de Zavel kunnen zeggen). 

foto's Cas Oorthuys

Vandaag en morgen uw laatste kans dus om deze foto's te gaan bewonderen - voor een schappelijke prijs; en het bezoek aan het Museum van de Stad is inbegrepen. Zo hebben we, zoals het een Brusselaar betaamt, eindelijk ook eens de outfits van Manneke Pis gezien. En daarbovenop schijnt de zon vandaag, geen beter moment voor een dagje Brussel dus - waar wacht u nog op?

dag herfst (2) huisgemaakte granola & dagtrippen

Naast lezen nodigt de herfst ook uit tot iets vaker in de keuken staan. En zo deed ik op een regenachtige zondagmiddag een poging tot het zelf maken van granola-repen. U weet wel, zo van die semi-gezonde granenrepen die een fortuin kosten in de winkel en waar ze dan meestal ook nog eens rozijnen indraaien. Een beetje googelen bracht mij een eindeloze lijst van recepten maar uiteindelijk gooide ik gewoon zelf wat bij elkaar - excuseert u mij de weinig wetenschappelijke benaming van hoeveelheden, ik ben nu eenmaal niet van het wegende type.

-handvol havervlokken

-twee handjes vol zonnebloempitten

-twee handjesvol pompoenpitten

-handvol bresilnoten (of gelijk welke noten die u lekker vindt)

-klontje boter

-bijna een halve pot pindakaas (toegegeven - dat is wat veel van het goeie, een dik gevulde eetlepel zal wel volstaan)

-scheutje agavesiroop (of suiker of honing)

In het kort komt het erop neer dat je de granen en zaden eerst een tiental minuten roostert in de oven zodat ze lekker krokant worden. Ondertussen smelt je wat boter in een pan, met wat agavesiroop (of iets anders zoets) en pindakaas erbij. Vervolgens is het een kwestie van natte en droge (de geroosterde pitten/granen en de gehakte noten) ingrediënten bij elkaar gooien. Ik maakte dus een versie met havervlokken, pompoenpitten, zonnebloempitten en bresilnoten. De hoeveelheden kunnen gevarieerd worden naar gelang uw goesting, het is enkel een kwestie van de verhouding natte-droge ingrediënten zo te houden dat het geheel aan elkaar plakt. Samengedrukt in een ovenschaal kan alles dan nog een twintigtal minuten in de oven - al krijgt u waarschijnlijk hetzelfde resultaat door alles in de koelkast te zetten.

In repen snijden ging tot mijn verbazing ook erg goed, slechts hier en daar brokkelde er wat vanaf. Maar dat smaakte dan weer heel goed met wat bosbessen en yofu bij het ontbijt.

Het resultaat was heel (héél) erg lekker, maar ook wel behoorlijk, euhm... vullend. Laat ons zeggen dat zo'n reep in de loop van de ochtend bijna voldoende was om tot het avondeten verder te kunnen, zelfs voor een grote eter als ik. In de volgende versie laat ik dan ook de boter en pindakaas achterwege denk ik.

Volgens dat concept maak ik intussen ook zelf ontbijtgranen - pitten en havervlokken even roosteren, gehakte noten erbij en vervolgens het geheel voorzien van een heel dun laagje agavesiroop. Keilekker en niks honger tot aan de middagpauze = winner!

En verder hoor ik graag wat tips voor herfsttrips van u. In het kader van het eindelijk eens déftig te leren rijden plannen de kapucijnapen namelijk heel wat dagtrips de komende weken. Vorige week brachten we uit pure kindernostalgie een bezoekje aan Jantje van Sluis, maar al uw tips voor andere bestemmingen (binnen of net buiten de landsgrenzen) zijn meer dan welkom!

De trein is altijd een beetje reizen

Ik hoef u niet meer te vertellen dat de Kapucijnapen fervente treinreizigers zijn. Ik heb geen trein nodig om dagelijks op het werk te geraken en bijgevolg is het een stuk makkelijker om mee te gaan in de reclameslogan van de NMBS. De trein dus; die kan u ook verder brengen dan Brussel-Centraal.  Brussel mag dan niet de allerspannendste stad van Europa zijn; met London, Amsterdam en Parijs op zo’n korte treinafstand kunnen we toch echt niet klagen. Zij schreef onlangs een nuttige handleiding na een treintrip naar Kopenhagen. Bij deze een bescheiden poging tot iets gelijkaardigs; voor wie niet enkel van punt A naar punt B en weer terug wil reizen, maar liefst een hele lettersoep aan bestemmingen aandoet.

Eerlijk is eerlijk, de eerste twee keren dat er getreinreisd werd, had ik het nog niet zo goed begrepen. Respectievelijk 7 en 5 jaar geleden stonden we nog niet zo stil bij de onmetelijke ecologische voetafdruk van een  vliegreis en vlogen we dus nog naar het begin- en eindpunt van de reis. Maar intussen weten we wel beter en begint de trip gegarandeerd in een Belgisch treinstation. Wie vroeg op staat kan om één uur ‘s middags in Berlijn staan; wie zonniger oorden verkiest kan na een dagje ronddolen in Parijs op de nachttrein stappen en wakker worden met zicht op de Middellandse Zee uitstappen in Barcelona. En voor wie een paar weken tijd heeft ligt heel Europa binnen handbereik, van Sint-Petersburg tot Porto en van Tirana tot Edinburgh; om over de zee van mogelijkheden ten Oosten van Moskou nog maar te zwijgen.

Is dat plezant? ‘t Zal wel zijn. Treinen zijn comfortabel, je kan er in rondwandelen, je kan er vaak iets te eten kopen. En ik hou van het gevoel dat het tijd vraagt om de bestemming te bereiken. Omdat plaatsen als Istanbul, Belgrado of Boekarest mentaal verder dan 2-3 uur verwijderd liggen van het tarmac van Zaventem. Dus begint de exotiek van Oost-Europa langzaam in te sijpelen vanaf Oost-Duitsland en wennen we op een paar trage uren door Frankrijk aan de gedachte aan de Middellandse Zee. Bovendien geven verre bestemmingen veel leestijd kado en is er geen betere plek dan een plaatselijke trein om wat couleur locale op te snuiven. Wanneer kreeg u voor het laatst nog een halve tomaat en een hardgekookt eitje aangeboden door een medepassagier? Hoogstwaarschijnlijk niet op een lijnvlucht, toch?

Is het dan echt allemaal zo charmant en romantisch? Dat heb ik ook weer niet gezegd – nachttreinen zijn handig en licht exotisch maar we moeten daar ook niet onnozel over doen, mogelijks stapt u geradbraakt uit de trein ‘s ochtends. Liefst op een belachelijk vroeg uur, om vervolgens de McDonald's binnen te stuiken, want dat is de enige plek die al open is op dat goddeloze uur.  Het is niet al rozengeur en maneschijn, maar lat dat u vooral niet tegenhouden.

Mit komfort in das Herz Europas, ja ja

Valt de treinreis duurder uit dan een vliegtrip? Eerlijk, die kans zit er in als u de magische leeftijd van 26 lentes gepasseerd bent. Zij wist u al te vertellen dat het vooral een kwestie is van zo vroeg mogelijk boeken. Treinpassen als interrail bieden ook zeker waar voor hun geld voor wie veel afstanden wil afleggen. Maar ook met losse tickets is het verschil met een vliegtuigticket niet altijd groot. Dat is al helemaal het geval voor bestemmingen waar de Ryanairs van deze wereld geen brood inzien. Een enkeltje Brussel-Minsk, gevolgd door een enkeltje Kaliningrad-Brussel zou ongetwijfeld duurder uitdraaien dan de treintickets die we dit jaar kochten. Om nog maar te zwijgen van het feit dat een vliegtuig geen tussenstop van 4 dagen in Berlijn toelaat. Of de mogelijkheid om een zeteltje mee naar huis te brengen. Maar goed, in pakweg Barcelona geraakt u ongetwijfeld goedkoper en sneller per vliegtuig dan per trein. Uiteraard is het een ongelooflijke luxe om de keuze voor meer tijd en meer geld te kunnen maken, maar wel een keuze die we met veel overtuiging maken. Deze zomer ontdekten we ook voor het eerst het best bewaarde geheim van de nmbs: de Railplus card. Een kaartje te koop voor 45 euro, waarmee je 25% korting krijgt op Europese treinen die een grens oversteken. Niet de speciale treinen zoals TGV's, Eurostar of Thalys. Maar wel geldig dus voor een kaartje naar Berlijn of Amsterdam; en voor andere grensoverschrijdende trajecten (niet enkel vertrekkend uit België dus). De kaart bespaarde ons heel wat euro's afgelopen vakantie, en levert nog tot juli volgend jaar korting op mochten we nog een tripje naar pakweg Nederland of (zou het echt?) Berlijn maken. Goeie deal? Ik dacht het wel.  

Hoe gaan we dat plannen? U plant uiteraard zoveel of zo weinig op voorhand als u wilt. Wie tickets gaat kopen aan de loketten van een NMBS-station voor een niet voor de hand liggende bestemming, doet best  zelf wat opzoekwerk. Het gezicht van de vriendelijke medewerker als je zegt dat je naar Turkije of Wit-Rusland wilt, is sowieso de moeite waard. Zowel de NMBS-website als die van de Deutsche Bahn laten toe om bijna alle mogelijke Europese treinverbindingen op te zoeken. Ga je naar het station om tickets te kopen of plaatsen te reserveren; schrijf dan best vooraf op welke verbindingen je wil boeken; om tijd te besparen, en omdat de loketbedienden niet altijd de meest logische optie voorstellen. Heel vriendelijk en bereid om mee te zoeken naar de goedkoopste opties zijn ze dan weer wel; dus die 7 euro toeslag (per dossier) voor de aankoop aan het loket is z'n geld best wel waard verder. 

Meer weten? The man in Seat 61 en WorldOnRails (het forum in het bijzonder) bevatten een schat aan informatie, ook voor treintrips buiten Europa. In Nederland kan je bij de Treinreiswinkel terecht voor advise van experten.

En tot zover de dienstmededeling van de dag; had u graag nog iets concreets geweten, dan geeft u maar een gil. Volgende keer vertel ik u weer 'ns iets over, ik zeg maar wat, de naaimachine ofzo.

Boule de Berlin

Bij de vierde Berlijn-post is de titel-inspiratie duidelijk verdwenen maar laat dat de pret niet bederven! De laatste halte van onze zomertrip was, zoals gezegd, Berlijn, alwaar we naast de intussen bijna gebruikelijke dingen (ontbijten, Milchkaffee drinken, fietsen, nog meer ontbijten, naar de rommelmarkten in het Mauerpark en op de Arkonaplatz, fietsen, Milchkaffee drinken, rondstruinen in Friedrichshain, ontbijten, fietsen enzoverder) ook weer wat nieuwe bestemmingen ontdekten.

Na het Stasi-museum op de vorige trip, trokken we dit maal naar de voormalige Stasi-gevangenis in Lichtenberg. Nog meer dan het museum, toont de "Gedenkstätte Hohenschönhausen" de wrede realiteit van het leven in Oost-Duitsland. Een bezoek kan enkel met gids (Engelstalige rondleidingen zijn er elke dag om 14u30) en de oneindige kennis van onze gids betekende een behoorlijke meerwaarde. Wie Duits begrijpt, probeert best met een Duitstalige rondleiding (in het weekend elk uur tussen 10u en 16u) mee te gaan want zowat 60% van de gidsen zijn voormalige gevangenen, die het verhaal ongetwijfeld nòg indrukwekkender maken. Lichtenberg ligt relatief ver in Oost-Berlijn, maar blijft perfect bereikbaar met de fiets.

Onze innerlijke cultuurmens werd verrijkt met een bezoekje aan het fotomuseum, C/O Berlin, gehuisvest in een geweldig oud postgebouw in hartje Mitte. Omdat er geen vaste collectie blijkt te zijn, moet je wat chance hebben met de tijdelijke tentoonstelling. Zo waren wij niet erg onder de indruk van de grote Larry Clark tentoonstelling, maar dan wel weer grote fan van de kleinere Oil-reeks van Edward Burtynsky. Wel een aanrader dus, maar wie net als de Kapucijnapen een selectieve fotografie-liefhebber is, checkt best op voorhand welke tentoonstellingen er lopen.

Kauf dich glücklich - Oderberger Strasse

In het thema stof-stof-stof ontdekten we zowaar nog 3 nieuwe stofparadijzen. Nummer één kwam er dankzij deze geweldig getimede post van Ma vie en vert. Voor Volksfaden hoef je dus niet per sé naar Berlijn, want online bestellen kan ook. Maar voor wie in de buurt is, is deze leuke winkel met supervriendelijke New Yorkse eigenares in een fijne autovrije straat (mocht u ook uw wederhelft op een bankje willen parkeren met  een flesje Bionade) zeker een aanrader. Bovendien staan alle biologische stoffen netjes bij elkaar, dus was het makkelijk zoeken tussen het uitgebreide aanbod. Verder spotte ik in Prenzlauerberg ook nog een winkeltje vol draagdoeken en zelfgemaakte kinderkleedjes, waar de stoffen zelf ook verkocht werden. En in Friedrichshain breidde het aanbod zich uit met het sympathieke Tumult Berlin; waar ook veel zelfgemaakts in de rekken staat, naast het stoffenaanbod.

Overnachten deden we in deze heerlijke, perfect gelegen flat (die sinds ons verblijf wel 25 euro per nacht duurder is geworden blijkbaar...) Mét schommel, wat moet ne mens nog meer.

Een zeteltje voor thuis misschien. Want zoals u hieruit al kon afleiden, namen we een klein souvenirtje mee uit Berlijn. In plaats van nog maar eens te zeuren dat het toch zund is dat we die heerlijke meubels niet kunnen meenemen naar huis bedachten we dit keer dat een klein zeteltje misschien wel gewoon op de trein past. En ja hoor, zelfs in combinatie met overvolle rugzakken van 3-weken-onderweg raakten we bijna moeiteloos op de U-bahn, de S-bahn, de trein naar Keulen, de trein naar Brussel-Noord én de trein naar Brussel-Centraal. We vonden nog een halve vierkante meter op de gang naast de commode (die uit de ouderlijke kelder komt - de kleur zit er al op sinds de zomervakantie na de middelbare school, toen ik zo uitkeek naar een kot vol kleurrijk meubilair. Uiteindelijk zat ik zes jaar lang op volgemeubelde koten en dus kwam het kastje pas 2 jaar geleden de kelder uit, bij de Brussel-verhuis - nieuwe handvaten moeten er echter nog altijd op...) en vanaf nu doen wij dus onze schoenen aan en uit in stijl. Dankuwel Berlijn.